How We Live - Dry Land (1987)

Hier zong Steve Hogarth bij voordat hij de nieuwe stem van Marillion werd. Opvallend is het nummer Dry land, wat ook op Holidays in eden van Marillion staat. Was misschien niet zo'n goed idee om dit nummer mee te nemen naar Marillion. Holidays in eden is nou niet bepaalt het meesterwerk van Marillion. Grappig eindelijk iets van voor Marillion van hem te hebben gehoord. Een mogelijkheid daartoe zijn overigens ook Europeans!

De hedendaagse versie van deze cd heeft overigens twee bonustracks die ook beide wel iets van doen hebben met Holiday in Eden. Simon's Car is de mal voor Cover My Eyes en You Don't Need Anyone is in de tijd ook al probeersel door de mannen gespeeld. Ik heb nog een bootleg uit 90 waarop ze dat nummer spelen.

Een leuk plaatje welke voor de Hogarth fan zeker een aanwinst zal zijn. Het werk neigt inderdaad wel het meest naar Holidays in Eden, Welke dan wel één van de best verkocht Hogarth platen is maar zeker niet de meest geliefde.

een 3 van mijn kant!

Monumentaal jaren tachtig album.
Wellicht nooit op grote schaal 'ontdekt' als de ene helft van het duo (Steve Hogarth) bijna twee jaar na het verschijnen van dit album nooit de zanger van Marillion was geworden.
Muzikaal een logisch vervolg op de albums van The Europeans. Minder atmosferisch en meer accent op de teksten in combinatie met prachtig gearrangeerde muziek. Klinkt soms bijna als blauwdruk van het even zo monumentale album van Toy Matinee (Pat Leonard en Kevin Gilbert).

Stomverbaasd was ik overigens laatst toen ik in mijn single-collectie nog een exemplaar van 'Dry Land' vond, dat ik in 1987 voor 1 gulden had gescoord in de uitverkoopbak van m'n vaste platenzaak. Want vijf singles voor 5 gulden was toch niet mis, in vergelijking tot eentje uit de top 40 of tipparade waarvoor je 5 gulden (en later 5,50 en 6 en uiteindelijk 6,50 gulden) moest betalen.

Wie goed luistert, hoort op The Rainbow Room de achtergrondzang van een BPA (Bekende ProgArtiest).

De heruitgave op Racket Records uit 2000 bevat You Don't Need Anyone en Simon's Car, waarmee -als je deze nummers luistert- de cirkel en de connectie met Marillion helemaal rond is.
Overigens vind ik de vergelijking die Vigil hierboven legt met Holidays in Eden nogal ver gaan. Afgezien van het feit dat Dry Land op beide albums staat, vind ik How We Live toch een heel ander geluid hebben. Neigt mijns inziens helemaal niet naar Holidays in Eden. Gespeeld ook door een hele andere groep, maar dat terzijde. Liever vergelijk ik How We Live met de laatste plaat (Recurring Dreams) van The Europeans. Als je toch moet vergelijken, dan lijkt mij dat een stuk logischer. Of neem een plaat als 'Infected' van The The, waarop Hogarth ook op te horen is.

Hogarth put tijdens zijn H-natural shows nog regelmatig uit How We Live materiaal. Toen ik hem vorig jaar in Keulen zag, opende hij met Games in Germany. Prachtig moment... keihard meegezongen ook (met de rest van de zaal).

Als ik hem moet vergelijken doe ik dat gewoon het liefste met mijn eigen ideeen, het is nu eenmaal mijn bericht dus mijn vergelijking...

Ik wilde eigenlijk gewoon een vergelijking met een Marillion album aangezien dit de huidige zanger van Marillion is. Toen kwam in mijn optiek dit album als beste vergelijkingsmateriaal naar voren.

Okee, duidelijk!

Interessant lijkt mij deze plaat.
Echter heb ik hem nog niet ergens zien liggen/staan.

Dus nog even doorzoeken, in mij geval.
Dry Land (door Marillion) vind ik een heel fijn nummer.

Was ' The Space ' niet ook gerecycled?!?

Nee, The Space was een idee van Steve Rothery (en dat hij eind 1988 ook al speelde tijdens een Ibanez showcase in de Rotterdamse Ahoy).

Kijk eens op www.marillion.com en ga naar 'shop' als je een exemplaar van Dry Land wilt kopen. Het album ligt namelijk niet als reguliere versie in de winkels of op verkoopsites, omdat Sony het als 'special release' heeft gelicenseerd aan Marillion, cq. Steve Hogarth.

Er staat me iets bij, dat er naast 'Dry Land' nog credits van niet-Marillion leden bij een track staan (niet sympathy uiteraard)

The Space: Lyrics: Hogarth
Music: Hogarth, Kelly, Mosley, Rothery, Trewavas, Dugmore, Harper, Woore

Wie zijn die laatsts drie genoemde?!?

...maar dat geldt niet voor "The Space" als geheel. Een deel van het stuk is inderdaad ooit als demo voor, ik meen zelf, ten tijde van The Europeans door de vier heren geschreven. Ik meen te herinneren het middelste gedeelte; het begin en de solo aan het einde is van Rothery (en dat speelde hij toen in 1988 al).
Maar leuk dat je het hebt opgemerkt

Ach, soms ben ik gewoon een muziekkneus.
Dan let je op de credits van liedjes.
Wat ik eraa nheb? Ik weet het niet

Ach ja trivia... Je hebt er niks aan en de kans is ook niet zo groot dat je ooit een miljoen geboden wordt als je het antwoord weet op de vraag wie Dugmore, Harper en Woore zijn

Maar de purist (al heeft dat gauw een negatieve klank maar dat bedoel ik niet zo) haald er toch genoeg plezier uit en dat is toch het belangrijkste

Enige tijd geleden het nummer 'Lost at Sea' gepindakaast na het intikken van zoekterm 'Marillion' Ik ging er van uit dat dit een of ander B-kantje was, het klonk namelijk best wel als Marillion.
Toen ik later eens ging opzoeken op welke release dit nummer dan wel te vinden was, kwam ik er pas achter dat het hier ging om How we Live. Mijn interesse was gewekt, en omdat het album als re-release via Racket Records (het eigen label van Marillion) is te krijgen besloot ik 'm aan te schaffen. Geen spijt van! Het klinkt wel erg eighties allemaal, maar da's best lekker op zijn tijd. Er staan gewoon een aantal zeer sterke composities op dit album. Dry Land vind ik eerlijk gezegd één van de zwakste. Merkwaardig dat Hogarth juist dit nummer heeft meegenomen naar z'n nieuwe werkgevers. Hij moet zo heilig in zijn liedje hebben geloofd, dat het in een nagenoeg ongewijzigd arrangement op Holidays in Eden terecht is gekomen.
Verder een mooie plaat. Lost at Sea blijft favoriet voor mij.

Al meer dan tien jaar niet meer geluisterd en vanmorgen weer eens opgezet. Wat een fijne plaat is dit toch!

Kan zich makkelijk meten met de betere albums uit de 80's en must voor iedere liefhebber van muziek uit deze periode! Ik hoor in ieder geval van alles: Level 42, Spandau Ballet, Simple Minds, The The en ga zo nog maar even door.......

De originele cd sinds 1989 in mijn bezit. Uiteraard omdat Hogarth de overstap maakte naar Marillion.
In tegenstelling tot sommige mensen hier vind ik Dry land wel een heel mooi nummer. De Marillion versie dan voornamelijk maar ook deze omdat dit wel heel mooi ingezongen is door Hogrth.
Anno 2016 is er een nieuwe uitgave op de markt met de volgende bonustracks: "English Summer" + "All The Time In The World (12" Single Mix)". Daar kan dus naar gezocht worden.

Als Marillion liefhebber toch ook maar eens geprobeerd, vooral nu ik hem van het weekend voor een paar euro tegen kwam. En was eigenlijk best positief gestemd. Lekkere jaren 80 pop sound die inderdaad hier en daar erg dicht in de buurt van Holidays komt. Voor mij een 3.5 (7)