Best aardig album, in ieder geval veel beter dan de opvolger. Steve Hogarth probeert hier zijn New Gold Dream uit en doet dat niet eens onverdienstelijk, hoewel het origineel natuurlijk veel te hoog gegrepen is.
Best een laag gemiddelde bij deze verder ook niet wereldschokkende maar wel aardige plaat. Zijn het de Marillion fans die teleurgesteld zijn dat Steve H slechts op 1 nummer als zanger te horen is (wel overal als toetsenist uiteraard) en dat de muziek niet op die van Marilion lijkt?
Muzikaal is het redelijk herkenbare new wave welke rond deze periode (82 en 83) verscheen. Een beetje in de richting van de 1ste albums van INXS of The Armoury Show. Of te wel new wave die meer gitaar driven is ipv synth.
Wel is het zo dat het muzikaal redelijk op elkaar lijkt. Het enige nummer wat afwijkt van de formule is de sfeervolle afsluiter Kingdom Come en laat dat nou precies het enige nummer zijn met Hogarth op vocalen.
Het is jammer dat dit album tot op heden nog niet op cd (volgens mij ook niet op Spotify) te vinden is. Een mooie heruitgave zou fijn zijn. Er is ook nog wel het een en ander aan materiaal wat daarbij als bonus bij gezet kan worden. Someone's Changing, de studio versie van Joining Dots, New Industry en de zogenaamde Alphabet Soup remix van A+E+I+O+U bijvoorbeeld. Of als dubbelaar met het live album dat zou helemaal mooi zijn.
Ik vond hem in mijn oude platencollectie, die ik toen wilde verkopen. Vond hem kennelijk niet meer zo goed. Valt toch eigenlijk best mee voor Europeans . Echte 80 en beetje Adam Ant achtige uithaaltjes. 3,5 daarom