Zammuto - Zammuto (2012)

Typisch zo'n kwalitatief prima maar nergens uitzonderlijk album dat je twee keer luistert, wel aardig vindt, een 3,5* geeft en geen berichtje aan wijdt. Nou ja, laat ik de eerste uitzondering zijn op dat laatste. Ook zijn er 3 van de 18 geweest die een afwijkende 3,0* hebben durven geven.

Van zo'n verder prima nummer als The Shape of Things to Come hoop je eigenlijk dat het na vier minuten nog een beetje verder los gaat barsten (zoals labelgenoten Explosions in the Sky en Grails zouden doen). Het nummer wordt prima opgebouwd, maar het nummer eindigt te snel. Mooi lettertype wel op de hoes!

Dit is voor mij de eerste keer dat ik van deze band een album beluister. Het opruimen van oude Oor-en levert soms verrassende dingen op. Ik vind het een verfrissend en creatief album dat uiteraard vooral opvalt door zijn unieke geluid en experimentele aanpak. Wat uitzoekwerk leerde mij dat dit het debuutalbum van de band is, opgericht door Nick Zammuto na het uiteenvallen van The Books.

Een van de sterkste punten van dit album is de originaliteit. Zammuto combineert elektronische beats, rare samples, funky baslijnen en onverwachte geluidseffecten tot iets dat op het eerste gehoor nogal vreemd klinkt. Vanaf het eerste nummer, Yay, is duidelijk dat Zammuto geen standaardalbum is. De muziek is vol verrassingen: ongewone ritmes, vervormde stemmen en elektronische geluiden worden gecombineerd met echte instrumenten. Dit zorgt voor de frisse en energieke sfeer. Het blijft ook goed toegankelijk. Nummers zoals Groan Man, Don’t Cry en Too Late to Topologize laten goed horen hoe creatief Zammuto is. De muziek voelt soms speels en licht, maar er zitten ook diepere lagen in. Door het gebruik van knip- en plaktechnieken, vervormde vocalen en onverwachte ritmewisselingen blijft het album interessant van begin tot eind.

Ook de productie van het album is indrukwekkend. Elk nummer zit vol met kleine details en laagjes die je bij elke luisterbeurt iets nieuws laten ontdekken. De zang van Nick Zammuto is rustig en melodieus, en vormt een mooi contrast met de drukke instrumentatie. Een van de hoogtepunten van het album is The Shape of Things to Come. Dit nummer heeft een hypnotiserend ritme en een mysterieuze sfeer.

Qua sfeer is het album erg gevarieerd. Sommige nummers zijn vrolijk en dansbaar, terwijl andere meer dromerig en melancholisch zijn. Dit maakt het album interessant om van begin tot eind te beluisteren, zonder dat het saai wordt. Toch is het album denk ik niet voor iedereen gemaakt. Sommige nummers, zoals Zebra Butt, zijn erg experimenteel en kunnen chaotisch aanvoelen. Maar voor wie houdt van avontuurlijke muziek, is dit juist een groot pluspunt.

Al met al is Zammuto een sterk debuutalbum dat laat horen dat Nick Zammuto een eigen geluid heeft. Hoewel sommige nummers dus wat vreemd kunnen klinken, is het album als geheel een geslaagde en spannende ervaring. Als je houdt van experimentele muziek die buiten de gebaande paden gaat, is dit zeker een album om te ontdekken. Een echte aanrader voor avontuurlijke luisteraars! En het maakt mij nieuwsgierig naar meer.

Waardering: 4 (3,75)
1. Yay - 3
2. Groan Man, Don’t Cry – 4
3. Idiom Wind – 4
4. Crabbing – te kort
5. F U C-3PO – 3,5
6. Too Late to Topologize – 3,5
7. Zebra Butt – 3,5
8. Weird Ceiling - 4
9. Harlequin - 4
10. The Shape of Things to Come - 4
11. Full Fading - 4