It Bites - Map of the Past (2012)

Is deze al uit?

Deze is uit sinds 26 maart, dus een dag voor jouw post.

Ben er niet echt kapot van.

Een aantal songs is wel lekker. Maar het spettert en vlamt nergens. En ik begin ook een beetje moe te worden van John Mitchell's stem.

Ik vind/vond It Bites uit de jaren 80 toch verrassender en stukken beter, dan deze nieuwe versie.

Geweldige plaat ik denk dat ik deze nog beter vind dan the tall ships.

Nog beter dan The Tall Ships?
Dan moet ik deze absoluut beluisteren.

Het eerste wat in me opkomt is van: Hé een nieuwe Kino? Niet zo raar natuurlijk met John Mitchell als zanger. Ik heb daar niks op tegen. Vind die Mitchell wel een aangenaam stemgeluid hebben.

De periode It Bites-met-John Mitchell is ook een voortzetting van Kino. Heb je Tall Ships uit 2008 al eens gehoord?

Nee, nog niet. Maar deze bevalt me enorm dus zal ik er eens achteraan gaan.

It Bites is in Engeland nog steeds een van de grotere namen in de prog en het is me al wat langer een raadsel wat daar de reden voor is. De fans die ik afgelopen zomer uit hun dak zag gaan bij zo'n beetje alles wat de band speelde waren al wat ouder dus misschien was het veel jeugdsentiment? Ik vond er zelf niet bijzonder veel aan en vond twee uur It Bites best een hele zit.

Sommige nummers klinken best catchy en er zitten af en toe best aardige solo's van de heren Beck en Mitchell tussen maar over de gehele linie vind ik het allemaal weinig opzienbarend. Daarnaast word ook ik wat moe van de stem van Mitchell. Geen slechte stem verder maar de dynamiek spat er nou niet echt af, eerder een stem om langzaam bij in slaap te vallen eigenlijk.

Een hele tijd niets meer van deze band gehoord tot ik bij toeval een tijdje terug deze tegen kwam in de bakken van de bibliotheek en ik moet zeggen het valt me helemaal niet tegen. Sterker nog de cd weet mij te pakken en de aandacht vast te houden. Vandaag weer eens geluisterd tijdens een wandelingetje met de trouwe kameraad. Goed te pruimen hoor!

Een jaar of 4/5 geleden dit album gekocht in een Easy Cash in Frankrijk voor drie euro. Er zit nog een extra cd bij met wat live materiaal. Het was denk ik een periode waarin ik vooral wat oude prog (Renaissance, Jethto Tull, Genesis) weer eens draaide en herontdekte. En ik besefte dat ik van de neo prog eigenlijk heel weinig wist, zeg maar helemaal niets. Vandaar dat ik, door even een blik op internet te werpen, deze cd mee nam. En eigenlijk heb ik het amper beluisterd in de laatste jaren. Dus weer eens een keer het geprobeerd. Vanuit reviews heb ik begrepen dat dit de tweede cd was met een nieuwe frontman John Mitchell en dat de vorige cd heel goed ontvangen was. Verder is dit in ieder geval tekstueel een concept album, waarbij iemand door een foto album bladert.
Dan de muziek, die heeft toch veel weg van de oude prog muziek. Dat heeft ook wel te maken met de zang van John Mitchell, die het prima zou doen bij Genesis. Een zeer prettige manier van zingen, maar het wordt niet snel spannend. De nummers zitten goed in elkaar en er is een goede afwisseling van bombastische en verstilde muziek. Het nadeel van toch wel de verwijzingen naar de oudere prog jaren is dat je het daar ook mee vergelijkt. En dat is misschien niet helemaal eerlijk, want ik vind het toch wel minder dan de wat bekendere jaren 70 albums van de toen populaire prog groepen. Een recensent schreef dat het niet echt bleef hangen en ik heb datzelfde gevoel. Je luistert er naar, klinkt zeker niet verkeerd, technisch klopt het allemaal, maar het mist iets. Te afstandelijk, te weinig beleving.
Misschien zonder herinnering aan die roemruchte jaren 70 prog/symphonische muziek dat ik het wel meer op waarde zou schatten. Vandaar toch maar drie sterren. Misschien dat ik me nog wat meer in dit materiaal moet verdiepen.