Asman - Bijna voor elkaar (2012)

Afgelopen zaterdag, 3 maart 2012 j.l., was voor Assen in twee opzichten een speciale avond.

Het was de avond dat het nog te openen nieuwe culturele centrum ‘de Nieuwe Kolk’ voor het eerst voor het publiek te betreden en te bezichtigen was, en het was de avond dat de Asser band Asman daar haar nieuwe cd presenteerde.
Assenaren en andere nieuwsgierigen konden voor het eerst hun nieuwe cultuurtempel in, bewonderen, en volgens goed Drentse gebruik, bekritiseren. Daar kwam aardig wat volk op af.
En Asman mocht hun cd presentatie houden in de kleine zaal; zo kon de akoestiek getest worden, en had de band een toplocatie voor het presenteren van hun derde album.

Met mij waren er zeker nog zeker zo’n, ik schat, vierhonderd die de nog naar verf ruikende kleine zaal bevolkten.
Met de akoestiek in die nieuwe zaal zit het wel goed, zaal en geluid deden me nog het meest aan de Metropool in Hengelo denken, maar dat zal mede komen dat ze allebei zo nieuw zijn.
Nu maar hopen dat er ook leuke (pop)concerten geprogrammeerd gaan worden; aan de zaal zal het niet liggen.

Dan ‘Bijna voor Elkaar’ .
De band afficheert zichzelf als nederpop en kleinkunst band.
Voor mij persoonlijk wringt daar dan ook gelijk de schoen.
Het popgedeelte is prima voor elkaar, maar ik haak af bij het meer kleinkunstige deel van het repertoire.
Hoe poëtisch de teksten volgens sommigen ook mogen zijn, het raakt mij niet, en het tingeltangel gehalte van de muziek is mij gewoon net te hoog. Gewoon een kwestie van smaak.
Niet aan mij besteedt, maar dat geeft niet. Anderen moeten dat hier maar beoordelen, als ze daar de behoefte toe voelen.

Maar er is toch wel voldoende op de plaat wat de moeite waard is.
Al met al is het voor de band een stap in de goede professionele richting, nu nog een bezoekje bij DWDD en de theaterzalen zullen zich denk ik wel vullen.

Het album opent met de popkant van de band, Vannacht ( zo zal het altijd zijn) is een aardig catchy nummer.
Als een Moe Man het graf in Gaan is mijn favoriete nummer, dat nummer en de single Haar Tuin openen met mooi melodisch mondharmonica werk, en de toevoeging van keyboards is een extra laag die het popdeel van het repertoire verrijkt.
De sologitarist kan, wanneer hij de ruimte krijgt, stevig knallen, en zweept zeker live de goede ritmesectie lekker op. Het samenspel is strak en doorwrocht.

De productie van het album, gedaan door leden van de Kast is goed; ademt een prettige sfeer. De band beschikt over drie zangers, die om beurten de leadzang voor hun rekening nemen.
Met Arwin Warners hebben ze een stem in huis die zoete herinneringen oproept aan Bram Vermeulen.
Daar waar zanger slaggitarist Robert Jan van Hoogdalem mij net iets te braaf klinkt, heeft Arwin net dat beetje mooi hees, net dat korreltje schuurpapier, wat zijn stem net dat beetje meer ballen meegeeft.
Niet dat van Hoogdalem niet goed zingt of zo. Pianist Jason Staal zit qua stem een beetje tussen hen in.
Met drie op zich goede zangers is de samenzang goed voor elkaar, het lijkt mij dan ook geen toeval dat het vierde nummer op het album een bewerking/ cover is van Save it For a Rainy Day van de Jayhawks. Alleen nu heet het Morgen wordt een Mooie Dag, en heet de dame Marije i.p.v. Marina.
De harmoniën doen niet onder voor Louris en Perlman.

Door de klank en manier van samenzang klinkt het af en toe ook behoorlijk als Acda en de Munnink, en is eigenlijk wel net zo goed; en dat is een aardige verdienste. Ook live maken ze dat volledig waar.
Het in het Asser dialect gezongen nummer Niet Iens mit Woorden heeft door de toevoeging van een accordeon een prettig rootsy gevoel meegekregen. Iets wat de band van mij wel meer mag gaan doen.

De media hier in het noorden pakken Bijna voor Elkaar in ieder geval goed op, en ook Hilversum heeft het album al ontdekt.
’t Zou me niet verbazen als Asman aan de vooravond staat van hun nationale doorbraak.

De heren van Asman zijn dankzij mijn echtgenote al bijna kennissen geworden. Zij is een grote fan en houd de activiteiten van de groep bij via Facebook. Zo heeft zij ook al meegewerkt aan de live versie van de single 'Vannacht'. Dat kwam zo: Toen Asman de live versie opnam in café De Koppelpaarden heeft de technicus verzuimd om het publiek duidelijk op te nemen. Via Facebook werden fans uitgenodigd om naar de oefenruimte in Axis alsnog het publiekstrack 'in te joelen'.
Toen mijn vrouw er verlegen naar binnen schuifelde bleek zij de enige fan te zijn die het had aangedurfd en ze werd meteen in de groep opgenomen die verder bestond uit een stuk of 10 familieleden of partners.
In december 2012 was ik aan de beurt en stond ik met enkele Asman leden op het Koopmansplein te 'busken' om geld bij elkaar te spelen voor Serious Request.
Deze CD betekend voor mijn vrouw sinds de opnamesessie natuurlijk meer. Maar buiten dat is het hun beste album totnutoe. Toen de CD uitkwam is ie een week lang gedraaid door Frits Spits. En volkomen terecht. Het is wel jammer dat het niet door het grote publiek is opgepakt.
De groep heeft onmiskenbaar talent. Maar liefst drie goede vocalisten met elk hun eigen geluid. Maar harmoniseren kunnen ze ook. Het song materiaal is goed. Eigenlijk hoop ik dat ze heel snel weer een album opnemen. Wat ik aan nieuwe nummers live heb gehoord klonk goed.