Blackmore's Night - Fires at Midnight (2001)

Na het horen van deze cd was ik verkocht. Drze muziek sprak mij zeer aan. Verwacht niet spetter werk van Ritchie Blackmore maar het fluweele geluid van Candice Night. Mooie muziek om bij weg te dromen.

Fires at Midnight was het eerste nummer dat ik van Blackmore's Night hoorde, op een Celtic verzamelalbum, en was meteen verkocht. Wat een prachtig nummer. Meteen wat muziek gedownload, en kort daarna mijn eerste album van ze gekocht. Ondertussen heb ik al hun albums, en ben actief lid van fanclub en streetteam. Een aanrader voor iedereen

Minder verassend als de eerste, maar het titelnummer is een van Blackmore's mooiste nummers.
The Storm is een andere favoriet.

Wat een fantastisch album, een sprookjesachtige sfeer wat alleen maar wordt versterkt met het albumhoesje bij je op schoot.
4,5

Tot nu toe voor mij samen met het debuut nog steeds het sterkste album. De titeltrack met die prachtige elektrische solo, The Hanging Tree, Midwinter's Night..... wonderschoon.

Alleen al de titeltrack zou verplichte kost moeten zijn voor iedere muziekliefhebber. Wat een overweldigende gitaarsolo. Maar vlak ook een nummer als "I Still remember "niet uit. Hoor met name op deze CD veel overeenkomsten met de muziek van die andere gitaarheld van mij; Mike Oldfield.
Zeer acceptabele cover van Dylan's "The times they are changing ",
Maar ook nummers als "Written in the stars "en The Hanging tree"zijn zeer de moeite waard.
Speciale vermelding voor het piratenlied "Village in the sand".

Leuk sfeervol album. De eerste noten doen je geestesoog onmiddellijk transporteren naar een druk bezette, naar mede geurende gelagkamer in een lang vervlogen tijd. Het is wennen aan een Blackmore die zich dienstbaar opstelt t.o.v. van partner en muze Candice Night. Vooral op een kille winteravond werkt dit erg goed.
Ik bezit deze naast Under A Violet Moon en ik vind het wel genoeg. Vooral dit Fires At Midnight is wat aan de lange kant.
Het is nota bene de cover The Times They Are A Changing die me aan een ontluikende Dylan verslaving bracht.

Weer een sprongetje vooruit t.o.v. voorganger Under a Violet Moon. De nummers zijn mooier en sfeervoller. Zelfs de Dylan cover wist me te bekoren. Ook hier, net zoals op de vorige twee albums, springt het titelnummer er echt uit. Geweldig nummer! Het lijkt wel alsof men aan deze nummers steeds het meeste aandacht besteed.

Haha, hier zal dat voor mij min of meer ook begonnen zijn. Ironisch genoeg zou ik dit soort minstrelenmuziek nooit in huis halen zonder een naam als Ritchie Blackmore. Een sfeervolle verrassing. Al is 66 minuten wel wat veel van het goede. Under A Violet Moon vind ik nog iets sterker. Buiten dat ken ik geen album van Blackmore's Night.

Nah Edwynn, het is inderdaad allemaal zoete troep maar wel prachtig gearrangeerd met de 'signature' Blackmore touch. Je zou Secret Voyage en het laatste album eens een luisterbeurtje kunnen geven. Daar komen ook de fraaie elektrische solo's weer meer in terug al is het oorwormgehalte van de songs wel wat evidenter toegenomen.

Hmm hier staat ook ergens een elektrische solo. Ik vind dat wat afbreuk doen aan de sfeer.

Laat die nou juist bekend staan als zn beste in het hele B(z)N avontuur.

Echt veel verschil zul je overigens niet zozeer merken in het rijtje albums. Wel dat het steeds meer van hetzelfde wordt.....