The Comsat Angels - 7 Day Weekend (1985)

Comsat Angels goes disco. Dieptepunt na het magistrale Sleep no more .

Goed, niet het beste album van The Comsat Angels, maar disco?
Ik heb destijds de 12" versies van "Day One", You Move Me" en
"I'm Falling" gekocht. Kon ik eindelijk ook eens lekker swingen op deze
geweldige band...duidelijk beter dan de "disco" nummers van U2, Simple Minds of Duran Duran...nee, The Comsats goes "mainstream", want platenmaatschappijen willen nu eenmaal "hitjes".
Als DJ zet ik deze platen dan ook rustig tussen de maxisingles "Blue Monday" (New Order), Uncertain Smile" (The The), "Tainted Love" (Soft Cell) "She's In Parties" (Bauhaus), "Lined Up" (Shriekback), Chant No. 1 (Spandau Ballet) en Waterfront (Simple Minds) etc. en dan is het gegarandeerd een feest!

Waar zijn die feestjes?

Helaas Marc...ik draai deze nu alleen nog maar (zachtjes) op een zolderkamertje....op cdeetjes, want de draaitafel ligt in puin, de buren zijn thuis en kan er maar weinig publiek in... dus is de papegaai nog de enige die kan meehuppelen....

Alleen al vanwege You Move Me en Day One toch best een lekker plaatje en zeker meer dan 2*. Ennuh Disco? Wat dan nog als het maar goeie disco is...

Het "commerciele" album van The Comsat Angels.... Het zal allemaal wel. Ik kan er in ieder geval geen genoeg van krijgen. Heerlijke, toegangelijke nummers die ik iedere keer weer opnieuw draai. Vooral 'Believe It' en 'You Move Me' zijn steengoed. Het zit allemaal erg knap in elkaar. Zwaar onderschat dit album en doodzonde dat het het meer verkrijgbaar is.

Okee, na die eerste drie meesterwerkjes is dit een stuk minder en wel erg commercieel, en ja er staan een paar flutnummers op deze plaat.
Maar ook een paar hele mooie.
You Move Me en natuurlijk het bekende Day One, maar voor mij is High Tide het beste nummer van deze plaat. Verslavende riff, en eentje waar je je gemakkelijk op verkijkt. Hij lijkt simpel, maar dat is-ie niet!

Bij de volgende schijf herpakken de Engeltjes zich iets; ze krijgen steun van Gentleman-singer Robert Palmer die ze en passant de stal van Chris Blackwell in praat, op één song de lead zingt en optreed als "executive producer" en dat betekent zoveel als dat ie ook zijn geld erin heeft zitten.

Die plaat (CS) is - voorzover ik weet - nooit opnieuw uitgebracht; de eerste 3 zijn opnieuw uitgebracht - in digipak thans; de twee op Jive (Land en deze) dacht ik niet; Land, 7 day Weekend en Chasing Shadows kom je nog wel eens tegen op vinyl - tegen een schappelijke prijs.

Enige minpunt aan deze CD is dat deze CD minder goed is dan de overige van The Comsat Angels. Voor de rest is er eigenlijk niks mis met deze CD.

Is bij herbeluistering toch niet zo slecht als ik me herinner, vol punt erbij.

The Comsat Angels is voor mij ook typisch zo'n band die in de jaren tachtig aan mij is voorbij gegaan en denk ik ook aan een wel veel groter publiek als alleen ik. Getuige hun muziek is dat niet terecht en hebben ze ook raakvlakken met de vroegere jaren tachtig bands die later wel groots zijn geworden...Simple Minds/The Cure/U2 o.a. Het geluid en potentie is i.i.g. meer dan aanwezig. Wat enigszins wel opvalt is de wat slappe teksten die m.i. niet lekker lopen door hun eenvoudige rijmelarij en de wijze waarop het gezongen wordt. Normaal gesproken krijg ik grotendeels de teksten niet eens mee, of gaan die redelijk onopvallend aan mij voorbij...tenzij ik er echt voor ga zitten bij artiesten waar ik daarin meer van verwacht. Maar hier valt het mij teveel op. Een kniesoor die er ws. op let, maar goed. Wil van deze band wel meer horen...dus dat zit wel goed.

Eigenlijk waren ze in Nederland nog relatief bekend. Ik heb begrepen nog bekender zelfs dan in Engeland.

Day One heeft nog zelfs de tipparade bereikt. Toch een "1 tip wonder"!

De eerste drie zijn imo de meest interessante. Debuut (Waiting for a Miracle) is imo beter dan de tweede (Sleep No More); Fiction (wellicht iets meer gepolijst dan het debuut) is de fraaiste.

Als ik dan een vergelijking moet maken met de konijnenmannen: Waiting for a Miracle is hun Crocodiles (wat springerig, fris en niet stijlvast), Sleep No More hun Heaven Up Here (donkere, atmosferische postpunk) en Fiction hun Ocean Rain (lichter en idd gepolijst).

Dit is dan de radiovriendelijke plaat, te vergelijken met Echo's titelloze album uit 1987?

Geef mij toch maar de donkere platen.

De liefde voor een bepaalde band/muzieksoort uit zich op een manier die veelal dezelfde inzet heeft als bezoek aan de tandarts: de gaatjes moeten dicht

Deze heb ik onlangs op een platenbeurs (opnieuw) aangeschaft en hij is slechts in een enkel opzicht beter dan wat ik me ervan herinnerde. Blijf erbij dat dit max powerpop is, dan wel rock in een redelijk strak gepolijste verschijning.

Met de beste wil van de wereld kan ik er niet meer dan 3* aan kwijt; de volgende heb ik ook nog, maar wat daarna volgt ga ik niet meer aanschaffen. Maar goed, 3 echte fijne albums is behoorlijke score op een oeuvre van 9.

Rare plaat, supernummers en draken op 1 album
Draken: I'm Falling, Forever Young, New Heart and Hand en het slappe Still It's Not Enough
Super: You Move Me en Day One
Verder opvulling die niet irritant is noch zal blijven hangen.

Vriendelijke pop rock uit de jaren 80.

Het slappe "relipop" album van de Comsats waarmee ze zo op de EO jongerendag hadden kunnen spelen. Ongevaarlijke, oppervlakkige niks-aan-de-hand muziek. Ook het album waar de band door het label totaal niet gekend werd in de eindmix en waarbij Steven Fellows bij het beluisteren van de eindmix zo kwaad was dat hij het album door het raam wou gooien zo slecht vond hij het. Het label heeft de plaat ook zonder goedkeuring van de band zo uitgebracht met alle consequenties van dien. Er staan een paar prima nummers op maar ook complete ruknummers. Het klinkt op Close Your Eyes zelfs een beetje als A Flock Of Seagulls, dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn geweest.

Nou, daar worden we blij van. (gelet op de kennelijke verhoging naar 2,5*)

Hoewel ik de Angels al ken vanaf 84/85….ken ik deze van de Comsats heelemaaal niet. Best raar eigenlijk, na al die jaren. Heb hem recent op vinyl aangeschaft, ga morgen (vandaag dus) luisteren.

En ik zet me maar schrap, als ik het commentaar hier zo lees…

14 jaar verder en met de jaren word je wat milder, ik ga met jou mee....

Mmm, wat een rare quote, zal jeugdige onbezonnenheid zijn geweest .
Het is meer pop met wat postpunk ravelrandjes.

Perzoonlijk snap ik niet zo goed wat die Ravel met die randjes te doen heeft - ik blijf het, ook na de herdraai, slappe hap vinden. In boerentermen: op een festival een band, waar ik na 3-4 nummers bij zou weg lopen

Nou Mjuman, nu overdrijf je (net als ik 19 jaar geleden). Het is natuurlijk geen Sleep No More of Fiction, maar heel slecht is het ook weer niet.

Dat maakt het nog steeds niet goed - zeker niet als je weet wat de band kon, eerder en live. Stel je bent op een festival met meerdere podia en veel bands, je kent de Comsat Angels niet, dan zou ik na 3 -4 nummers weglopen, gewoon om iets anders te gaan zien/horen - het is gewoon US-oriented power-pop/rock; nergens raakt het een vitaal deel van je ziel.

Een voorbeeld van het tegendeel? Was ooit op NSJ en daar liep ik langs een buitenarena waar Calexico speelde; dat pakte me zo dat ik de rest van het optreden ben blijven staan luisteren.

LoveLag-Tribute to Comsat Angels

Ongeacht hoe je denkt over het origineel: is dit goed gedaan? Of heb je toch liever de originele Comsats? De bewerking van deze Chris Donley uit Cleveland, Ohio, laat in ieder geval wel horen hoe sterk de meeste liedjes waren.

Een Amerikaanse rock versie van dit album maakt het natuurlijk niet veel beter voor de disbelievers van dit album.....

Hoogstwaarschijnlijk niet, maar het gaat mij ook niet om het bekeren van de ongelovigen. Maar een heel album coveren? En is dit knap gedaan? Of is het in dit geval op z'n minst een aardige poging? Of gaan deze goede bedoelingen een bepaalde grens over? Ik ben zelf geen liefhebber van coverbands. Maar soms kan een 'eigen draai' of interpretatie een song net dat duwtje in de goede richting geven. Of finaal verpesten. Kan natuurlijk ook.

Covers? Denkend aan de oorspronkelijke betekenis van "cover": (be)dekken zou ik willen zeggen dat menig cover beslist niet de vlag is die de lading dekt. Schrikvoorbeelden: True Faith van George Michael en It's My Life van No Doubt. Geslaagde voorbeelden: Because the Night van Patti Smith en Papa Was a Rollin' Stone van dezelfde George Michael - om maar aan te geven dat het een subtiel iets is.

Als ik terug wil grijpen naar iets uit de 80's zou dit album een hoop wachtenden voor zich moeten dulden. En hoe sterk een nummer is .... ooit een uitvoering van een Amsterdams (klassiek georiënteerd) gitaarkwartet van Blue Monday gehoord en die interessante uitvoering onderstreepte precies dat punt

Klinkt niet slecht, wel heel erg Amerikaans, ze maken er een stevig rockalbum van. Het feit dat hedendaagse muzikanten een heel album coveren zegt ook iets over de tijdloosheid van The Comsat Angels. Ben benieuwd wat Stephen Fellows er zelf van vindt.

Ja, ik vroeg mij dat laatste ook al af. De zang (stem) lijkt wel een beetje op die van Stephen. Ongeveer dezelfde klankkleur.