Luca Turilli's Rhapsody - Ascending to Infinity (2012)

Opvallend snelle release zo kortdag na de split van Rhapsody of Fire. Onder die naam zijn Staropoli en de meeste andere bandleden doorgegaan, maar Turilli heeft bassist Guers wel meegenomen en drummer Alex Holzwarth speelt in beiden.

Benieuwd of we te maken krijgen met twee Rhapsody of Fire's of dat er zich verschillen gaan openbaren in de componeergeest van Turilli en Staropoli.

"Dark Fate of Atlantis" is inmiddels al op youtube te horen/zien. Lekker bombastisch nummer, wat ik zo prachtig vond aan de originele Rhapsody (of Fire). Dit klinkt ook behoorlijk sterk. Dit klinkt vooralsnog niet anders als de originele Rhapsody, alleen horen we hier natuurlijk een andere vocalist. Ik weet zijn naam zo niet, maar hij heeft in ieder geval een goed strot.

De eerste luisterbeurt viel me niet tegen. Het is lekker bombastisch en er zitten een aantal Oosterse invloeden in verwerkt, waardoor het toch weer net iets anders klinkt dan het voorgaande werk van Rhapsody (of Fire). Ik moet alleen nog wel wat wennen aan de stem van Alessandro Conti, want dit vind ik toch niet zo lekker klinken als de stem van Fabio Lione.
Ik begin voorzichtig met 3*.

Je kunt Turilli wel uit Rhapsody halen maar je kunt de Rhapsody niet uit Turilli halen. Wat het allemaal toe moet voegen aan het repertoire met alle andere releases waaraan hij zijn naam verbonden heeft, weet ik niet maar zolang hij er lol in blijft houden vind ik het best.
Er is gewoon geen verschil. Behalve dan dat we het eens niet over Dargor, Thanor en Nekron en hun eeuwige gezeur over het zoeken naar verstopte mystieke boeken.
Die zanger vind ik overigens ook een beetje vervelend. Verder is hier kwalitatief niet veel op aan te merken.

Ik vind de sfeer net even anders liggen. Het klinkt hier en daar iets moderner vooral en neoklassieke loopjes zijn zeer gedoseerd. Uiteraard zijn er wel raakvlakken met Rhapsody (of Fire), maar ik hoor de hand van Turilli er sterker in. Ook zijn de teksten iets minder fantasy-gerelateerd zoals je zelf al zei.

Ik vind het dan ook net niet de echte Rhapsody-feel hebben. Conte vind ik wel een fijne zanger, doet zeer Italiaans aan en daarnaast luisteren de nummers in het algemeen prima weg. Zeventje voor Luca.

Prachtige metal met her en der klassieke inslagen waarbij je je denkt uit welk bekend werk uit de oudheid komt dat vandaan? Heb daardoor het idee dat het album met de nodige zorg in elkaar is gezet. Het nodigt in elk geval uit het volume een streepje hoger te zetten. De vocalen bijdragen zijn erg prettig om na te luisteren. De productie is prima in orde het stereo beeld wordt optimaal benut. Het afgelopen kleine uur ben ik prima doorgekomen zonder enige wanklank te hebben gehoord.

(Galileo) Galileo, (Galileo) Galileo, Galileo Figaro, magnifico

Oh nee, dat is wat anders. Maar wat kan ik uit mijn dak gaan van al die pathos op een nummer als Excalibur.
Kitsch? Vast wel, maar hier gaat het volume echt enorm omhoog.

Alleen: wat doet Luna van Alessandro Safina op dit album???? Beetje misplaatst als je het mij vraagt, maar de rest vind ik geweldig!