Blaze Bayley - The King of Metal (2012)

The King of Metal, Fighter, Dimebag en Difficult zijn mijn favoriete tracks uit het nieuwe album van Blaze Bayley. Dankzij De Rots (Antwerpen, Sint-Niklaas - België) heb ik hem kunnen ontmoeten .

Hier heb ik zin in, ik ga m zo dadelijk bestellen!

Ik ben enigszins verrast door de track list. Had een interview met hem gezien of een zo'n dagboekfilmpje van in de studio, ben het vergeten, waarin hij zei dat er vijf nieuwe nummers waren en dat de andere nummers op het album liveversies van songs zouden zijn die door de jaren heen erg veranderd waren...

Geen al te slecht album, maar de productie is om van te huilen... De constante besparingsoperaties die de man doorvoert in zijn band en omkadering laten zich echt wel voelen nu.

Af en toe is er wel te horen dat er een klassiek geschoolde gitarist op dit album de snaren bestrijkt. Dat mocht in de meer melodische momenten van mij nog iets meer uitgespeeld worden. Op de korte ogenblikken waarop die het nummer even domineren, zijn voor mij echt de beste. Soms had ik echt het gevoel naar zo'n typische legato gitaarsolo van Iron Maiden te luisteren...

Een echt favoriet nummer kan ik hier (nog) niet op aanduiden, maar een dieptepunt vinden, is niet al te moeilijk. Beginning zal niet al te veel meer door mijn boxen schallen. Een poging tot een iets klassieker geïnspireerd stuk, maar gaat gigantisch de mist in omdat Blazes stem er totaal niet geschikt voor is.

Toch wel aangenaam verrast door Blazes nieuwe cd. Een stuk beter dan Wolfsbane Save The World. Hier en daar wat Iron Maiden rifjes. Not bad, not bad!

Ik zeg het niet graag, en zeker niet als het om de heer Blaze Bayley gaat, die in mijn bescheiden mening één der meest ondergewaardeerde metalvocalisten is, maar The King of Metal vind ik echt een flutplaat.

Waar is de heer Bayley mee bezig? Wegens financiële redenen wordt de band die present was bij de opnames en schrijfprocessen van de vorige twee platen die allebei als album gewoon goed waren. Er zat vooruitgang in en het was een hechte band met een eigen geluid geworden. Wat moet Bayley zonder zo'n band? Deze nieuwe muzikanten (ik heb gehoord dat hij ze van youtube heeft, maar ik weet het niet zeker) moeten even een nieuwe plaat schrijven voor Blaze, want hijzelf kan alleen teksten schrijven. En dan zit er nog een deadline in ook. Hoe wil je dat een album gaat klinken met onervaren componisten die een deadline hebben?

Hoe klinkt The King of Metal? Stilistisch gezien gaat het terug naar de eerste twee platen, of zelfs naar de Wolfsbane era, en dat is jammer, want de evolutie die de muziek van de band van Blaze Bayley had doorgemaakt tot en met Promise and Terror is hiermee nietig verklaard. Daarnaast is het songmateriaal niet bijster sterk. Enkel Dimebag kan door de beugel. De rest bestaat uit halfbakken riffjes, on-originele melodieën en een modderig geluid. Want daar rest ook een pijnlijk punt. Dit lijkt wel een low-budget album, zo slecht als het klinkt. De gitaren zijn dof, de bas te rond, de drums blikkerig en de zang klinkt af en toe een beetje vals.

Verrassingen? Nou, ik moet toegeven dat ik Blaze er niet voor aanzag een piano-ballade op te nemen, en met One More Step is daar een heuse poging tot gedaan. Wat jammer alleen dat de piano-partij niet alleen zwaar ondermaats is qua harmonisch en muzikaal-technisch niveau, maar ook dat het wederom de bekende akkoordenschemaatjes zijn en dat we niet worden verrast met het kippenvel moment dat dit had moeten zijn.

Je merkt, dit album raakt mij op negatieve manier. Ik ben dan ook een groot voorstander geweest van Blaze Bayley al vanaf The X Factor en altijd heeft hij kwaliteit geleverd met zijn solo albums. Dan komt er een misstap die eigenlijk van tevoren al bekend was door al het nieuws omtrend zijn band en is het niet zomaar een misstap, maar meteen een dieptepunt in zijn carrière. Iets wat die man volgens mij niet gebruiken kan.

Aan de positieve mensen hierboven: als je dit tof vindt, probeer de eerdere platen van Blaze eens, die zul je vast met 5 sterren belonen.

Scherp oordeel, The_CrY.
Ik draag Blaze ook een warm hart toe. Heb 'm drie keer live ontmoet en twee keer persoonlijk ontmoet. Volg 'm sinds Maiden's donkere meesterwerk The X Factor en heb ook het merendeel van de Wolfsbane albums in huis alsook alle Blaze studio albums. Naar deze was ik benieuwd maar na jouw review moet ik misschien afzien van de aanschaf van deze plaat.
De albumtitel vind ik trouwens ook een misser van formaat.

Tja, misschien kan hij jou wel smaken. Hierboven zijn er ook een aantal die hier, doch onbegrijpelijk, 4 sterren aan geven. Toch jammer, ik heb nu Promise and Terror weer opstaan en dat is toch een geweldige plaat om de nasmaak van The King of Metal te verdrijven.

Ik volg The_CrY bijna helemaal. Blaze komt hier met iets onwaardigs op de proppen. Het geluid van de plaat alleen al klinkt als een opgepoetste demo met hier en daar wat effectjes. Totaal geen metalen productie.
Daarnaast zijn de songs op zich van waardeloze kwaliteit. Waar The_CrY 'Dimebag' als minst slecht nummers ziet, vind ik dit denk ik toch wel het grootste misbaksel van het album. Daarnaast hoor ik weinig verbanden met de BLAZE platen. Op voorgaande platen-onder de naam Blaze Bayley-stonden hier en daar ook wat mindere songs op, maar daar wist Blaze met zijn sterke stem de dag nog te redden. Hier is hij wat aan het experimenteren en laat de emotie de vrije loop, waardoor hij zijn stem keer op keer over het randje stuurt en daarmee het volledige nummer om zeep helpt.
In zijn jonge jaren bij Wolfsbane kon hij er nog een lekkere uithaal uitgooien. Dat kon hij eigenlijk in zijn jaren met Maiden niet meer, en dat was helemaal niet erg, want zijn unieke stemgeluid en -kleur compenseerde dat. Helaas, doet hij dat hier wel weer.
Bij de nummers 'The Black Country' en 'The Rainbow Fades to Black' heb ik zelfs het idee dat hij als wijlen Ronnie James Dio probeert te klinken. Dat levert vanzelfsprekend niet het gewenste resultaat op.

Kortom, een geweldige tegenvaller van deze man die door de jaren heen mijn sympathie heeft weten te winnen. Zijn werk met Maiden vind ik (zeker op The X-Factor) erg sterk, en ook solo heeft hij keer op keer weten te overtuigen. Daarnaast heeft hij persoonlijk wat drama's te verwerken gekregen en dit album is duidelijk een uitdrukking daarvan. Helaas valt niet alles op zijn plek.
Ik zou zeggen, deze snel vergeten en op naar de volgende plaat, waar hij met een degelijke band opnieuw kan bewijzen dat hij daadwerkelijk een koning van de metal is.

Als ik hem in dit interview zie heb ik toch wel met hem te doen. Zijn laatste twee platen trok ik al niet meer en wat ik hiervan heb gehoord zit er geen progressie meer in.

YouTube - Interview Blaze Bayley - Trix (2011/12/18, Antwerp Belgium)

Geweldige cd van Blaze. De tribute song voor Dimebag is geweldig.

Binnenkort komt er een nieuwe verzamelaar uit van hem. De nummers zouden allemaal geremasterd zijn. Voor de nummers van dit album die erop zouden staan, lijkt me dat geen overbodige luxe, maar het resultaat valt pas eind oktober te beluisteren. Ben eens benieuwd.

Inderdaad en mindere plaat uit de Blaze catalogus. Wat me opvalt is dat alle tekortkomingen van Blaze hier weer pijnlijk aan het licht komen. Hij zoekt weer wat vaker de hogere regionen op, daar licht echt zijn kracht niet. Daarnaast is vooral het song materiaal wat toch wat zwak is.