Fairport Convention - Encore Encore (1997)

Dit was de live-afscheidsplaat van Fairport. Platenmaatschappij Vertigo had hun contract afgekocht en ze kregen dus een flinke som geld om géén platen meer te maken in het eind jaren '70 enorm veranderde muzikale klimaat. Niemand behalve de diehards zag ze meer staan en violist/zanger Swarbrick werd door zijn gehoorproblemen afgeraden nog elektrisch versterkte muziek te maken - alles bijelkaar geteld zat er niets anders op om te stoppen, op de meest amicaal denkbare manier (want stiekum bleven ze eigenlijk gewoon optreden in de jaren erna). Er volgde een afscheidstoernee die eindigde als voorprogramma van -fans!- Led Zeppelin op Knebworth 1979, gevolgd door een emotioneel afscheid op een weiland in Fairport's thuisbasis, het dorpje Cropredy, bijgewoond door 4000 toegeweide fans. Hieruit is het festival aldaar ontstaan --
zie http://www.youtube.com/watch?v=JFLE2eeZB3k
-voor een recente indruk hiervan (2007).
Maar in 1979 lagen de zaken anders. Deze liveplaat is rommelig, maar sympathiek, en diende eigenlijk als audio souvenir van de afscheidstournee; de plaatversie is in 1979 door de band zelf uitgegeven als Farewell Farewell, op CD kwam-ie uit als Adieu Adieu. Bonusnummer is de vergeten afscheidssingle Rubber Band (origineel van de Watersons - "just like margarine our fame is spreading"), waar de band tegen beter weten in een noveltysingle mee hoopte te scoren. Dat gebeurde natuurlijk niet; leuk is die single wel. De plaat ook (3.5 ster daarom) - verre van essentieel echter, maar goed, het was dan ook eigenlijk niet meer dan een afscheidssouvenir.

Ik heb me wat verdiept, toen ik deze plaat voor een paar euro heb aangeschaft. Wat ik heb begrepen is dat het een heruitgave is van 'farewell, farewell' dat was de zogenaamde afscheidsplaat van Fairport Convention uit 1979. Door de groep zelf uitgegeven en daardoor een collector's item.
Er is besloten om een cd uitgave te maken, maar de naam wel te veranderen, aangezien het natuurlijk achteraf helemaal geen afscheids cd was. Verder kwamen er nog een aantal nummers bij, (de laatste 4 , waaronder de single rubber band'). Mijn exemplaar heeft wel weer een andere hoes en is waarschijnlijk weer een heruitgave uit 2006 van Foriegn Media.
Al met al is het dus eigenlijk een live plaat met een enkele studio opname.
Maar het klinkt best goede, inderdaad wat rommelig, maar dat mag de pret niet drukken.
Net zoals de prog groepen hadden de folkgroepen het zwaar eind jaren 70 begin 80 door de totaal veranderde muzikale wind die er waaide.
Persoonlijk zou ik 'farwell, farwell' in die tijd ook niet hebben aangeschaft, gezien mijn voorkeur voor new wave en dan vooral fde donkere kant daarvan.
Wel was ik toender tijd wel verrast door sommige folk/new wave/rock groepen zoals 'the Alarm' en ook de eerste plaat van "The Icicle Works" had wat folk elementen, en daarna natuurlijk the Pogues. Eind jaren 80 is mijn interesse weer meer naar de folk gegaan en dat is tot nu toe wel gebleven.