Gaz Coombes - Here Come the Bombs (2012)

Supergrass leek in de laatste paar jaar van hun bestaan een beetje in een muzikale identiteitscrisis beland, en al vind ik het erg jammer dat Release The Drones waarschijnlijk nooit het daglicht zal zien (was wel nieuwsgierig naar een experimentelere kant van de band), denk ik dat het opheffen van de band een verstandige beslissing was. Ik verwachtte dus niet erg veel van dit solodebuut en misschien dat het mij daarom zo overdonderd. Want wow, Gaz klinkt bevrijd en laat horen dat hij nog vol ideeen zit en bovendien liedjes vol gouden hooks en melodieeen kan schrijven. Hij heeft een plaat gemaakt die verrassend zelfverzekerd klinkt, met een meeslepend gelaagd geluid, atmosferische stukken, en vaak nog met veel energie (die oprecht fris klinkt, en niet als een midlifecrisis zoals op dat laatste uitgekomen album van zijn oude band). Een hoopvoller begin van een tweede leven kan een songschrijver volgens mij niet wensen!

Fijne plaat. Heeft iets weg van het somberdere Road To Rouen, hier en daar een tikkeltje harder, maar geen 'ludieke' Supergrass sound. En dat laatste vind ik geen probleem.

Hoop dattie stug door gaat met platen maken, op commercieel succes hoeft hij niet (meer) te rekenen ben ik bang.
Gaat zelden goed(zanger gaat solo verder).