The Enid - Live at Symphony Hall (2012)

Op een studio-album klinkt de muziek van de Engelse band The Enid al alles behalve bescheiden maar op dit album, opgenomen met een symfonieorkest, een 90 man tellend jeugdkoor, een aantal extra zangers en een paar trompetters, wordt er nog een tandje bijgezet.

In de zaal leidde dit soms tot een onevenwichtig geluid, vanaf mijn plek waren de zangers bijvoorbeeld goed te horen maar de toetsen en de gitaren weer minder. Het gaf mij toen enigszins het gevoel dat de band zelf een beetje meedeed terwijl het CBSO hun muziek speelde.

Op deze cd is het geluid wel mooi gebalanceerd en is het waarlijk een samenwerking tussen band en orkest. Het doet verlangen naar de dvd met 5.1-geluid, hoe mooi moet dat wel niet klinken?

De setlist op 15-10-2011 was weinig verrassend. Mirror of love werd net onderhanden genomen door Robert John Godfrey en was dus een logische keuze, de andere nummers op de eerste cd worden eigenlijk altijd wel gespeeld.
De tweede cd bestaat uit het gehele Journey's End album, waar Max Read de vocalen verzorgt, met ondersteuning van een achttal (?) zangers en het koor. Ik zal tot een minderheid behoren maar ik vind dit tweede deel beter dan het eerste.

Het emotionele eerbetoon aan de niet zo lang daarvoor overleden Wooly Woolstenholme middels het Barclay James Harvest-nummer Mockingbird vormde misschien wel hét hoogtepunt van de avond en werd alleen nog gevolgd door de vaste afsluiter Land of hope and glory (waarbij het verwachte gezwaai met vlaggetjes me een beetje tegenviel, had het wel grappig gevonden om dat eens mee te maken).

Enige minpuntje dat ik kan bedenken is dat het geklap van het publiek tussen de nummers soms wat kunstmatig overkomt en dat het applaus op het einde van beide cd's te lang duurt.

Voor de fans van symfonische muziek lijkt dit album me een absolute aanrader.