Fairport Convention - Jewel in the Crown (1995)

Voor het grote publiek had Fairport Convention wel afgedaan na de hoogtij-jaren eind jaren '60, begin '70er. Geen wonder dat het beste verzamelalbum Meet On The Ledge: The Classic Years 1967-1975 heet. Hoewel, als je eens een kijkje zou nemen op het door hen georganiseerde Cropredy Festival waar de post/Swarbrick-Thompson-Denny-etc line up sinds jaar en dag de headliner is, zou je anders kunnen vermoeden: een bezoekersaantal van 20.000 wordt geregeld gehaald.
Live bleef Fairport ook altijd zeker de moeite waard. Maar e.e.a. vertaalde zich niet in écht geweldige albums; mede vanwege het gebrek aan een songwriter binnen de gelederen (hoewel violist Ric Sanders en multi-instrumentalist Maartin Allcock flink wat instrumentals op hun naam hebben staan zo ook op dit album).
Echter, Jewel In The Crown is een uitzondering en wat mij betreft nog steeds het beste studio-album sinds de jaren '70. De songs komen allen van buiten de band, maar ze zijn goed gekozen, vlekkeloos uitgevoerd en hier gesmeed tot een geheel, in tegenstelling tot de vlakke mengelmoesjes die hieraan vooraf gingen.
Lid van eerste uur Simon Nicol excelleert als zanger; zijn voorzichtige eerste leadvocal op Walk Awhile (Full House, 1970) doet hij hier volkomen vergeten.
Hoogtepunten: de stuwende instrumental A Surfeit Of Lampreys met hoofdrol voor bassist Dave Pegg, het titelnummer (idem dito drummer Dave Mattacks), The Islands (n.a.v. het ongeluk met de olietanker bij de Shetlands), She's Like The Swallow en Red Tide. Richting einde zakt het wat in, met name het gemaakt-leutige Closing Time (van Leonard Cohen trouwens), maar al met al een heel goed Fairport album uit de jaren '90 en met afstand het beste studioalbum van deze line-up.
4****