Nobody Wins (2012)

Dit album kan je eigenlijk zien als de opvolger van de geweldige boxen 'The Fame Studios Story' & 'Take Me To The River'. Van Stax zijn er natuurlijk al (complete) overzichten gemaakt, dus heeft Dean Rudland de lijn van de diepe Southern Soul doorgetrokken naar de Stax archieven. Is hij er zo weer in geslaagd om een topalbum te maken? Behoorlijk.

Dit komt ook door de periode die de cd beslaat: 1968-1975 en het label Stax, wat daarnaast ook een 'hitmachine' was. Daardoor wordt de Soul muziek regelmatig meer poppy en / of (te) zoet in plaats van deep Southern. Dat wil niet zeggen dat het slechte Soul muziek is, integendeel. Het is alleen soms wat anders dan het belooft.
Voorbeeld is Groovin' On My Baby's Love. Een heerlijk catchy soulnummer, maar het heeft weinig met deep Southern Soul te maken. Opvolger Stealing Love van Eddie Floyd heeft dat zeker wel: wow wat mooi zeg! Maar Lovin' On Borrowed Time is mij echt te zoet en dat is nog wel gezongen door de normaal uitstekende William Bell. Vrij briljant nummer: Let 'Em Down Baby van Jimmy Hughes. Die had niet op die eerder genoemde boxsets misstaan. Net als Woman Across The River, al is dat zeker ook blues. Je hoort en voelt de pijn van Little Milton!

Maar goed, ik wil niet te kritisch zijn. Dit blijft een Soul verzameling samengesteld door Dean Rudland op het Kent label, dus staat er hoe dan ook genoeg op dat echt de moeite waard is. Natuurlijk ook weer het boekje wat erbij zit, met uitgebreide toelichting iha en per nummer (al mis ik nummer 13 & 14...). En er staan weer een aantal nooit uitgebrachte nummers op uit de archieven. Zoals The Fault Is Not In Me, tegen het valse aan gezongen, maar toch een fraai nummer.