Jah Wobble & The Invaders of the Heart - Take Me to God (1994)

Voor Jah Wobble een poppy Album. Veel gast zangers en zangeressen, die het geheel veel luchtiger maken, dan de donkere stem van Jah zelf. Ook de bas is wat minder donker/dubby. Veel percussie en snelheid. Je zou er haast vrolijk van worden!

Zeker een vrolijk album. Wobble blijft trouw aan zijn stijl maar huurt ook interessante artiesten in zoals Dolores o' Riordan op The Sun Does Rise. De moeite waard om hier eens voor te gaan zitten.

Een heel apart album van Jah Wobble & the invaders of the Heart.
Zelf leerde ik Jah Wobble leren kennen begin jaren 80. Eind jaren 70 was Jah Wobble (echte naam John Wardie) de bassist van PIL Twee albums heeft hij met PIL gemaakt en is toen uit de band gestapt. Daarna heeft hij heel veel projecten opgezet en veel albums gemaakt in allerlei formaties. Ik heb begin jaren 80 drie 12 inches van hem aangeschaft: één samen met Jaki Liebezeit en Holger Czukay van Can (!!!), één samen met de drummer 'Animal" en één die hij solo gemaakt heeft. Ook zijn album 'Bedroom Album" uit die tijd heb ik in mijn bezit.
Maar halverwege de jaren 80 raakte Jah Wobble bij mij uit beeld. Pas veel later ontdekte ik albums zoals 'Requiem' en 'Psalms' van hem. En ook dit album heb ik pas geleden aangeschaft.

Het basgeluid van Jah Wobble herken je direct, de zware , lome (dub)bas. En wat voor muziek hij ook speelt, dat bas geluid blijft redelijk bepalend. En al die jaren heeft hij zich muzikaal bijzonder ontwikkeld, startend vooral met reggae en dan vooral de dub, heeft hij ook interesse in Afrikaanse en oosterse muziek, maar ook avant garde. In wezen staat hij overal voor open.

Op dit album wordt het wel heel erg breed. "Take me to God' is een heel apart album geworden. Bij "Take Me to God " is de constante Jah Wobble zelf als enige nummer-voor-nummer-vaste kracht. Het tweede dat verbindend is de onsamenhangende theologische wendingen die verkondigd worden op het album. Volgens Jah Wobble is God de verbinding tussen de tijdloze kracht van muziek en het hier en nu, Zeker in het eerste deel van de lange schijf is dat een terugkerend thema. Goed te weten natuurlijk dat Jah Wobble geïnspireerd is door het rastafari geloof, tenminste dat vermoed ik.

Nu naar de muziek. Jah Wobble heeft een grote groep van gasten uitgenodigd die de zang voor hun rekening nemen. Daaronder een aantal bekende, zoals Doloras O'Riordan (The Cranberries), Gavin Friday (ex Virgin Prunes) , Baba Maal en Natascha Atlas. Wat hebben deze gemeen, nou eigenlijk niets. Daarnaast ook wat onbekendere vocalisten zoals Ximena Tascon (latin zangeres), Abdel El Sumani (Raï artiest) en nog een aantal. De al eerder genoemde Jaki Liebezeit (van Can) speelt regelmatig percussie/drums.

Met zo'n diverse groep verschillende artiesten qua stijl, krijg je dus ook een heel afwisselende plaat. Zoals iemand schreef : "De plaat is veel te uitgebreid om echt solide te zijn, maar is toch een aanrader." En dat is ook zo. Het is voor Jah Wobble een uiterst open en bijna vrolijke plaat. Van Latin gaan we naar raï muziek, dan bijna folkachtig, muziek uit het midden oosten, regaae, dub , alles komt langs. Met als enige constante : de diepe bas van Jah Wobble die overal door heen dringt. Voor zijn doen is het ook een redelijk commercIële plaat, in hoeverre dat natuurlijk kan bij Jah Wobble. In Engeland deed dit album het redelijk geod, hoogste positie een 16 e plaats. Misschien kwam dat ook door de gast vocalisten, waarvan natuurlijk Doloran O'Riordan di emet 'the sun does rise' een ware keltische/dub achtige meezinger neerzet.

Een plaat die je meerdere keren moet beluisteren. Want op ieder nummer hoor je wel wat aparte dingen. Een prima 'instapper' als je Jah Wobble wilt leren kennen, want andere platen zijn vaak donkerder en minder toegankelijk. Voor mij is het net iets te weinig solide, maar op zijn tijd fijn om naar te luisteren.