Unheilig - Lichter der Stadt (2012)

Eerste album dat ik van Unheilig kocht, onderwijl haast alles in het bezit. Wat een verschrikkelijk goede Duitse band en ook totaal geen probleem met de taal. Dit schreef ik erover in iO Pages 110.

Unheilig is een Duitse band ontstaan tijdens die Neue Deutsche Härte in 2000 en opgericht door Der Graf, Grant Stevens en Jose Alvarez-Brill (ex De/Vision). In 2001 wordt hun eerste album Phospor uitgebracht. De groep ontwikkelt gaandeweg een goed gevoel voor marketing, door, zeker bij de latere albums, flink uit te pakken met verschillende, en vaak gelimiteerde, versies van hun albums en singles. Wanneer Stevens en Alvarez-Brill de band eind 2002 en begin 2003 verlaten wordt Unheilig een projectmatig vehikel met wisselende samenstelling, waaraan Der Graf zijn muzikale uitspattingen hangt. Met het zevende album Große Freiheit weet Der Graf een brug te slaan naar het Duitse publiek, die het album omarmt en er, mede door de verschillende versies, voor zorgt dat de top drie van de Duitstalige landen bereikt wordt. Lichter der Stadt wekte vooraf dan ook hoge verwachtingen, Deze worden volledig ingelost getuige de rechtstreekse eerste plaats in de Duitse hitlijsten. De muziek van Unheilig kan het beste worden omschreven als een mix van Coldplay, U2, Within Temptation, Rammstein en Depeche Mode met de zang van Falco. Al is de zang van Der Graf veel krachtiger. Synth-pop ontmoet Gothic en alles er tussen in. Een vrij progressieve potpourri in de letterlijke zin van het woord. Lichter der Stadt is een los concept album, waarin Der Graf het leven in de stad beschrijft in al haar positieve en negatieve opzichten. Met Das Licht (intro) opent het album al direct op de bombastische wijze van Within Temptation, met veel orkestrale keyboardpartijen en een sprekend zingende Der Graf. Wat volgt zijn prachtige terugblikken op het voorbije leven in Wie wir waren (met Andreas Bourani), erg U2 trouwens, en het werkelijk prachtige Zeitreise (met Xavier Naidoo). De verheerlijking van de industrialisering middels het Rammstein achtige Herzwerk en Feuerland en over een doordraaiende wereld met zo veel vragen betreffende de toekomst in het muzikaal sterk op Depeche Mode lijkende Das Leben ist schön. Tussendoor wordt het stevige werk verbonden met mooie symfonische ballads als So wie du warst, Ein großes Leben, het klassieke Unsterblich (overwegend piano en violen) en de rockballad Vergessen. Fans van het eerste uur zullen het een knieval naar de commercie noemen, maar Unheilig levert een prachtig album af met een ijzersterke mix van kippenvel nummers met gevoelige teksten, waarbij Lichter der Stadt mogelijk de omslag voor Unheilig kan worden, zoals tien jaar geleden Mother Earth dat voor Within Temptation werd.