Yello - Solid Pleasure (1980)

Debuut album van Yello, verrast door de grote veelzijdigheid.

Recent de remasters van Yello aangeschaft en dus ook deze weer eens opgelegd.

Op deze plaat, destijds uitgebracht op het label van de mysterieuze Residents, is het grootse en theatrale geluid van de latere releases nog ondergeschikt aan de gekte die eveneens zo kenmerkend is voor Yello. Nummers als Bimbo en Banana's to the Beat zijn haast melig te noemen.

Aan de andere kant is er een eerste stevig electronische, dramatisch en groots klinkende vingeroefening met het aaneengeschakelde drieluik Magneto, Massage en Assistant's Cry. Een minuut of wat tamelijk vooruitstrevende muziek dat destijds in mijn vriendenkring berucht was wegens het angstaanjagende van de nummers, met name in combinatie met het nuttigen van subversieve rookwaren.

Yello was met deze plaat zijn tijd ver vooruit. Ik maak me sterk dat, mocht deze kwart eeuw oude plaat niet toen maar vandaag uitgebracht zijn, hij, net als toen, met redelijk veel bombarie zou zijn ontvangen.

Vandaag voor het eerst in mijn leven, 27 jaar na het uitbrengen van de elpee, dit album beluisterd. Ik kreeg de kans deze cd en de opvolger Clare Que Si te kopen uit een oude verzameling. De cd's zijn uit 85/86 en nog Made In West-Germany (en dus niet remastered). Maar goed, dit zijn details.
Ik volg Yello sinds het uitbrengen van You Gotta Say Yes, heb ook Stella en One Second maar kwam het oudere werk eigenlijk nooit tegen.
Maarre, lees voor de rest de onderstaande, prima, recensie van VanDeGriend. Je hoort inderdaad heel mooi de aanzet voor hun latere werk. 3,5

SOLID PLEASURE
zou het eerste en een succesvolle rij Yello album worden.
De hoes doet een beetje denken aan de Residents en anderen.
Maskers, dubbele bodems en misleidende teksten en titels.

Het landschap dat zich op Solid Pleasure ontvouwt, doet denken
aan een avontuurlijke jungle van eigenzinnige synthesizer geluiden.
Heel wat vingeroefeningen (korte tracks met een eigen identiteit),
maar nog niet meteen uitgewerkte songs met kop en staart.

Heel opvallend is het spelen met verschillende dansritmes,
wat doet vermoeden dat de nummers een ritmetrack als basis hebben.
Luister naar de titels waarin "samba", "rock", "polka" en "beat" opduiken.

Bimbo was de eerste single van het debuutalbum.
Meteen een vocaal visitekaartje van Dieter Meier die zich
conform de hoes ontpopt als een half scattende kikker.

Night Flanger is een sterk staaltje Yelloiaanse popmuziek.
Boris Blank ontwikkelt doorheen de jaren een heel eigenzinnige synthtaal.
Op hun eerste platen ritmisch onderbouwd door derde lid Carlos Peron.

Track 3 is de intro op het lekkere Downtown Samba.
Yello integreert voortdurend bestaande muziekvormen als ingrediënt,
en klopt ze met Zwitserse precisie samen tot een heel apart deeg.

Tracks 5, 6 en 7 zijn minder beklijvende geluidsexperimenten.
Massage doet je wel even in een orthodoxe eredienst wanen.

Bostich is op dit album nog prematuur.
Het zal echter de latere 12" remix zijn die van het nummer
een zeer dansbare new wave klassieker zal maken.

Rock Stop is opnieuw een zeer geslaagd nummer.
Heel rijk gearrangeerd en inhakende op de reggaeinvloeden
die eind jaren 70, begin jaren 80 de Europese pop bepalen.

Coast to Polka is inderdaad een polka ... te gek gewoon.
En als new wave betekent: creatief omgaan met bestaande muziekvormen,
dan is Yello onmiskenbaar een Zwitserde new wave groep pur sang.

Elk Yello album biedt echter ook ruimte voor een pastorale instrumental.
Blue Green vervult hier deze rol en ruist voorbij met een mooie elektrische gitaar.
Eternal Legs is één van de weinige, echte songs op Solid Pleasure.
Kind van zijn tijd, want hier hoor ik in de verte Alan Parsons Project doorheen.

Stanztrigger gaat "deep sky" en laveert tussen Pink Floyd en Cabaret Voltaire.
Bananas to the Beat is een fijne tongue-in-cheek naar de tropische muziek
van bands zoals Boney M, Gibson Brothers en Goombay Dance Band.
Nochtans heeft de latere versie uit 1985 meer swing in zich.

Een avontuurlijke jungle vol gekleurde, zeldzame en rare vogels.
Zo zou ik Solid Pleasure willen omschrijven: pretentieloze, dansbare,
maar tegelijk behoorlijk clevere en zelden vervelende Zwitserse synthpop.

Wat blijft BOSTICH toch een geweldig nummer: voor mij een ALL-TIME (New Wave) CLASSIC !