Swell - 41 (1993)

Dit is misschien wel mijn favoriete album van Swell. Ik vind geen van hun albums tegenvallen.

Live zijn ze ook geweldig trouwens. Liefst in een kleinere zaal zoals in Rotown.

geniaal, paar x live gezien.
Uniek, geen band klinkt als hun

In de verweven schaduwen van de muzikale annalen, markeert het jaar 1994 een bijzondere mijlpaal met de introductie van '41', een album dat een bijzondere echo heeft achtergelaten in het hart van de alternatieve rock, dankzij de Amerikaanse formatie Swell. Hun artistieke traject, ingekleurd door de release van dit opmerkelijke werk op de tweeëntwintigste dag van maart, presenteert een sonische odyssee die zich kenmerkt door zowel harmonieuze dissonantie als melodieus meesterschap.

Het opus initieert zijn reis met 'In the Door, Up the Stairs', een compositie die, hoewel aanvankelijk gekenmerkt door een zekere mate van auditieve verwarring, vloeiend overgaat in 'Is that Important'. Dit laatstgenoemde stuk ontvouwt zich als een aangename verrassing, waar een ingetogen sfeer harmonieus samenvloeit met melodieën die de ziel strelen. Voortbordurend op deze muzikale expeditie, treft 'Song Seven' het oor met een ietwat onhandige melodie, die een licht dissonante noot in het geheel introduceert.

Voortstuwend in dit auditieve landschap, biedt 'Kinda Stoned' een fascinerende dualiteit; een compositie die tegelijkertijd ruw en verfijnd is, een blijk van muzikaal inzich34 'Don’t Give' volgt met een intrigerende introductie, een meesterwerk van melodie en ritme, waarbij vooral de gitaarriff opvalt.

De reis vervolgt met 'Smile My Friend', een titel die suggereert een hymne van vreugde te zijn, echter, het nummer slaagt er niet in om onmiddellijk een glimlach op te roepen, daar het een zekere emotionele diepgang mist. Desondanks weet 'Forget About Jesus' de luisteraar te vangen met zijn aangename aanvang en melodieuze consistentie.

Bij 'Here it Is', wordt een initiële afwezigheid van emotie opgemerkt, die echter in het verdere verloop van het nummer ruimschoots gecompenseerd wordt. 'You’re So Right' ontpopt zich als het buitenbeentje van het album, met scherpe instrumentatie maar vocale dissonantie.

'Fine Day Coming' herstelt de harmonie met een compositie die vooral in de tweede helft zijn kracht vindt. '(It’s Time to) Move on' markeert wederom een moment van muzikale bekwaamheid, een track die zich kenmerkt door zijn energie en vastberadenheid.

De finale, 'Down the Stairs, Out the Door', onthult zich als het ware enigma van het album, een complexe samenstelling van klanken die de luisteraar uitdaagt om er iets zinvols uit te maken.

Zodoende staat '41' van Swell als een monoliet in het muzikale landschap; een album dat door zijn compositorische complexiteit en diversiteit aan klanktexturen, een blijvende indruk achterlaat op degenen die zich wagen aan zijn auditieve ontdekkingstocht.

Tussen 1990 en 2007 heeft de band Swell negen albums uitgebracht. Behoorlijk productief dus. Daarna bleef het stil. De voorman van de band (gitaar en zang), David Freel is in 2022 overleden. 64 jaar jong

Eerder verschenen op mijn eigen site www.jorros-muziekkeuze.nl