Bonnie Raitt - Sweet Forgiveness (1977)

Wat een heerlijk nummer, Runaway! Een cover van Del Shannon uit 1961!

Ikzelf vind Runaway wat buiten toon vallen bij het rest van het album. Lekkere bluesy muziek met goede muzikanten en een Raitt in vorm. Ik prefereer dit boven haar latere oeuvre, hoewel daar ook zeker mooie dingen bij zaten. Maar dit loopt allemaal wat vlotter.

Van alle album die ik van Bonnie Raitt heb gehoord, vind ik ”Sweet Forgiveness” de beste (tot nu toe). De andere albums die ik van haar heb gehoord varieerden van aardig tot een dikke voldoende, dus al met al zeer prettige luisterervaringen. ”Sweet Forgiveness” vind ik wat gevarieerder, af en toe wat rauwer, maar bovenal erg bluesy. De stem van Bonnie Raitt is zoals te doen gebruikelijk gewoon prima in orde. Ze heeft een mooie warme stem met een rafelig randje. ”Sweet Forgiveness” is niet het toppunt van vernieuwing of gaat de boeken in als meesterwerk. Wel is het uiterst genietbaar album met mooie roots en bluesmuziek.

Iets voor de ware liefhebber van dit genre en daar reken ik mezelf niet toe. Wel een paar mooie songs (Louise, My Opening Farewell en Home) op dit album dat op een 22e plaats in de jaarlijst van Oor over 1977 opduikt. In de playlist op Spotify bevat het album 10 songs. Een na laatste track daar is Takein' My Time.

Erg sterke plaat na het wisselvallig en tegenvallende Home Plate.

Wat minder blues wel hier, en meer richting AOR, maar de stem van Raitt maakt dat deze plaat toch echt heel erg goed is. Elke song is raak en meer dan uitstekend vertolkt door Raitt en haar band. Zelfs de cover 'Runaway' is erg sterk.

Vandaag op lp gevonden, en op lp klinkt de plaat eigenlijk nog beter.

Het is ook fijner luisteren, wanneer je de hoes kunt lezen, en realiseert dat er flink wat Little Feat-leden meespelen. Bill Payne schreef ook gelijk een nummer (Takin' My Time).

Ik had ook per ongeluk eerst kant b en dan pas kant a gedraaid. Die volgorde is best leuk.

het zesde album van Bonnie Raitt werd haar doorbraak op de Amerikaanse thuismarkt. mede dankzij de up-tempo rockende hitsingle "Runaway" (Shannon/Crook), waarmee Del Shannon eerder in 1961 een internationale hit scoorde, bezorgde dit album haar een nieuw publiek.

minder roots en blues dan op haar albums van de begin 70's laat "Sweet Forgiveness" net als de voorganger "Home Plate" meer volwassen pop rock horen met blues, folk en lichte funk/soul invloeden.

10 sterke covers met een 5-tal ballads, waarvan met name de klein gehouden, akoestische, folky versies van "Louise" (Paul Siebel) en "Home" (Karla Bonoff) met harmoniezang van J.D. Souther indruk maken.

de overige ballads "Two Lives" (Mark Jordan), "My Opening Farewell" (Jackson Browne) en de piano ballad "Takin' My Time" (Bill Payne) dat eerder op het gelijknamige Little Feat debuut album verscheen, worden wat steviger uitgevoerd en doen er nauwelijks voor onder.

de funky, soulvolle opener "About To Make Me Leave Home" (Earl Randall), "Gamblin Man" in dit geval geen ballad van singer/songwriter Eric Kaz en het bekende "Three Time Loser" een nummer van r&b/soulzanger Don Covay zijn stevige pop (blues) rock nummers met fraai gitaarspel van Bonnie Raitt en Will McFarlane.

"Sweet Forgiveness" is haar zoveelste topper uit de 70's, waaraan o.a. Fred Tackett (acoustic guitar), Bill Payne (synthesizer, organ, piano) en David Grisman (mandocello) meewerkten. Michael McDonald en Rosemary Butler verzorgden de backing vocals op een 4-tal nummers waaronder "Runaway".

haar vaste band bestond destijds uit Will McFarlane (electric & slide guitar), Jef Labes (keyboards) bekend van zijn werk met Van Morrison, Dennis Whitted (drums) en Freebo (fretless bass, guitar).

Album werd geproduceerd door Paul A. Rothchild
Recorded in 1976-77 at Sunset Sound Recorders, Los Angeles, California

Bonnie Raitt: vocals, slide guitar, acoustic guitar on "Louise" & "Home", electric guitar on "My Opening Farewell"