Bonnie Raitt - Takin My Time (1973)

Nummer drie van Bonnie Raitt. Op dit album wordt ze bij gestaan door vrijwel de voltallige crew van Litle Feat (met Lowell George die het album mede produceerde) naast Jim Keltner en Taj mahal. Het moet gezegd, het is een goede combinatie. De uitvoering van Let Me In krijgt een lekkere New Orleans ragtime versie mee, probeer daar maar eens niet met mee te zingen.
Bij de jazz/blues van Everybody's Crying Mercy is het bijna of je in een rokerige kroeg live naar de muziek zit te luisteren. Cry Like a Rainstorm is zo'n nummer dat bijzonder goed bij de stem van Raitt past, heerlijk melancholiek gezongen met schitterende uithalen, klasse.
Het is sowieso een verdienste van Raitt, de diversiteit aan muziekstijlen die ze beheerst. Heb je net naar het melamcholieke Cry Like a Rainstorm geluisterd, komt daar het vrolijk uitgevoerde Wah She Go Do overheen, waarbij je zelfs een polonaise in je eentje zoudt willen lopen bij wijze van spreken.
Haar kwaliteiten als gitarist zijn ook ruimschoots voor handen op dit album en als daar een man als Lowel George ook nog eens op meespeelt, is het wel duidelijk, wederom een kwaliteitsalbum.

Mijn favoriete nummer is het lekkere 'You've Been in Love Too Long"

Een erge bonte verzameling stijlen op deze plaat, van Dixieland tot rauwe blues tot calypso. Door het continu schakelen tussen stijlen doet de plaat wel wat schizofreen aan, al is de schitterende stem van Raitt natuurlijk wel de rode draad. Zo een veelzijdige plaat raakt mij wel, omdat het dan ook verre van ééntonig wordt.

Feit is wel dat sommige songs (zoals Wah She Go Do) al snel vervelend worden en zogenaamde skip-songs worden (al kan dat weer niet met vinyl).

Net als de voorgaande plaat is dit wel een plaat die wat mij betreft ruimschoots voldoende is, en met name meer rootsy/bluesy songs zijn geweldig! Naast de stem imponeert het slidegitaarspel van Raitt ook danig.

Wat is Let Me In een vreselijk nummer! Echt een smet op dit redelijk geslaagd album.

waar de sterke voorganger "Give It Up" een 3-tal Bonnie Raitt originals bevatte, bestaat dit derde album uitsluitend uit covers.

een heerlijk gevarieerd album met een flink aantal prachtige ballads "I Gave My Love a Candle" (Joel Zoss), "Cry Like a Rainstorm" (Eric Kaz) dat Linda Ronstadt later ook zou coveren, "I Feel the Same" (Chris Smither), "I Thought I Was a Child" (Jackson Browne) nummers van destijds "hedendaagse" singer/songwriters van wie zij al eerder nummers coverde op "Give It Up" en het eerste nummer dat zij van Randy Newman zou coveren, het prachtige "Guilty".

deze ballads worden afgewisseld met het ritmische, funky "You've Been In Love Too Long" (Ivy Jo Hunter) met een fraai koortje, de vrolijke ragtime/doo wop klanken van "Let Me In" (misschien moet je er gewoon voor in de stemming zijn spinout), de slow blues van "Everybody's Cryin' Mercy" (Mose Allison) met o.a. Taj Mahal op harmonica, de uitbundige calypso van "Wah She Go Do" met medewerking van Van Dyke Parks, een nummer dat naadloos aansluit op diens album "Discover America" (1972) en de up-tempo folk/blues van "Write Me a Few Lines/Kokomo Blues" dat vermoedelijk een hommage is aan de in 1972 overleden bluesman Fred McDowell aan wie zij het album "Give It Up" opdroeg.

zoals hierboven al genoemd speelden behalve o.a. Jim Keltner/Earl Palmer (drums), Freebo (fretless bass), Milt Holland (percussion) van de band Little Feat Paul Barrere, Sam Clayton, Bill Payne en Lowell George mee. van de laatste is zijn karakteristieke elektrische slide gitaar spel te horen op "I Feel the Same" en "Guilty".

"Takin My Time" is net als "Give It Up" wederom een topper binnen haar indrukwekkende oeuvre. de vraag is of de inmiddels 76-jarige Bonnie Raitt ooit nog in Europa of Nederland zal optreden. haar tourschema voor 2026 maakt alleen melding van een Noord-Amerikaanse/Canadese tour.

Album werd geproduceerd door John Hall
Recorded at Sunset Sound, Hollywood, California