Bonnie Raitt - Bonnie Raitt (1971)

Het debuutalbum van de op dat moment 22 jarige Bonnie Raitt.
Zij groeide op in een muzikaal Quaker gezin. (Haar vader was een Broadway musical ster en haar moeder speelde piano) Zij kreeg op haar achste verjaardag een gitaar van haar ouders en ontwikkelde zich mede onder invloed van giganten als Howlin' Wolf, Sippie Wallace, Mississippi Fred McDowell, Muddy Waters en John Lee Hooker, die zij alle persoonlijk gekend heeft (en zelfs les van heeft gehad) tot een uitermate goede folk- en bluesgitarist, met name op de bottleneck.of slidegitaar. In 1970, terwijl ze het voorprogramma verzorgde van Fred McDowell in het beroemde Gaslight Cafe in New York, werd ze opgemerkt door reporter van Newsweek die over haar begon te schrijven hetgeen haar naamsbekendheid gaf. Ongeveer dat zelfde jaar sloot ze een contract met Warner Bross en in 1971 kwam bovenstaand album uit.
Het album bevat, hoe kan het ook anders zou je denken, veel blues. Ze laat hier, vooral op gitaar, horen wat ze in huis heeft en dat is niet weinig. Verwacht geen splijtende solo's, het is meer gitaarspel die de muziek ondersteund, ten dienste staat eigenlijk.
Haar stem heeft nog niet de "diepte" die het later zou krijgen maar duidelijk is al wel dat ze heel goed zingen kan.
De nummers zijn voornamelijk covers, (Robert Johnson o.a., al staan er ook 2 eigen composities op, Thank You en Finest Lovin' Man. Met name het laatste nummer is wat mij betreft meteen het beste op dit album. Al met al een niet onverdienstelijk debuutalbum.

[quote]Doesbrand schreef:
Bonnie Raitt met haar debuut in 1971. Het album is, zoals Bonnie in de begeleidende tekst schrjft, in een volkomen ontspannen setting opgenomen, live op een 4-sporenrecorde. En inderdaad, het geeft je de indruk alsof je er zelf bij had kunnen zijn, nee, bent, op een zondagmiddag op de veranda, instrumenten uitpakken, kinderen spelen in de boomgaard verderop, hier is het accoordenschema, biertje opentrekken, spelen maar....alles in één keer erop, de hele boel naluisteren in het avondzonnetje met een boel eten erbij en constateren dat het goed is zo.
Door de bewust on-professionele setting waarin de boel is opgenomen klinkt het album als geheel Slordig, ja. Met hoofdletter. De piano was vorig jaar nog gestemd, de dwarsfluit heeft een rammelende d-klep en de snare drum rammelt met alles mee. Het tempo zwabbert en de balans is soms zoek. Maakt het wat uit? Ja, juist daardoor pakt deze muziek me. Het is vanaf maat 1 muzikaal, doelbewust, krachtig en eigenzinnig. Die fabuleuze stem van Bonnie, van pure bluesvezel gemaakt. De prettige fretloze bas van Freebo. De instrumentaties, die zo losjes klinken, en toch is alles op z'n plek...
Luister naar "I aint blue" en voel alle stress van de 21e eeuw van je afglijden. Gitaar, bas, theekopje, plastic stok op emmer. That's it.

Een absurd volwassen plaat voor een net-volwassen vrouw. Een veelzijdige plaat waar veel stijlen worden aangedaan. Minpuntje is wellicht de onevenwichtige en lawaaiige productie. Door de vele instrumenten zijn sommige nummers wat volgepropt zoals het door Stills gepende openingsnummer Bluebird. De drums klinken ook niet echt mooi. Een schelle hi-hat, wat ongeïnspireerde fills en een nietsontziende cowbell ontneemt wel een beetje het luistergenot. Maar ergens is het naïeve en wat amateuristische spel van de band wel weer charmant (het blijft een debuutplaat, natuurlijk).

Verder is dit gewoon best wel een bluesplaat met mooie zang en goed slidespel op de akoestische en electrische gitaar. Ik was er (nog) niet bij in 1971, maar zou het kunnen dat zij het moeilijk had om serieus genomen te worden in een door mannen gedomineerde blues- en rockwereld?

Halve punt erbij, want dit is van historische klasse. Op Susan Tedeschi na, ken ik geen enkele moderne act van dit ontzettend hoge niveau.

het debuutalbum van de inmiddels 76-jarige Bonnie Raitt verscheen 54 jaar geleden. over haar achtergrond en de ontstaansgeschiedenis is hierboven al het e.e.a. gepost.

op dit debuut een mix van blues, pop en r&b met de blues als hoofdmoot wordt zij begeleid door een aantal gastmuzikanten o.a. de legendarische bassist Freebo en een bar band uit Minneapolis genaamd The Bumblebees. bluesmannen Junior Wells (harmonica) en A.C. Reed (tenor sax) reden vanuit Chicago naar Lake Minnetoka, 30 mijl ten westen van Minneapolis "to see if I really was going to do this after all" en leverden eveneens bijdragen.

2 eigen nummers van Bonnie Raitt, de ballad "Thank You" en "Finest Loving Man" waarvan de laatste tot de hoogtepunten behoort plus voor de rest covers van minder bekende "blues classics", waaronder 2 covers van de door haar bewonderde Sippie Wallace "Mighty Tight Woman" en het fraaie "Women Be Wise" en het heerlijke up-tempo "Walking Blues" (Robert Johnson).

hoewel de remastered cd-versie (2001) een stuk beter klinkt dan de originele vinyl versie die ik ooit had, zit de wat rammelende op een aantal nummers te volle productie deze een beetje in de weg. de Stephen Stills cover "Bluebird" verzuipt hier enigszins in, een nummer afkomstig van het album "Buffalo Springfield Again" (1967). ook "Big Road" (Tommy Johnson) met bassist Freebo op tuba en "Danger Heartbreak Dead Ahead" eerder in 1965 een hit voor het soul pop dameskwartet The Marvelettes komen hierdoor minder goed uit de verf.

daar waar dat niet het geval is, zoals op de ballads "Any Day Woman" (Paul Siebel), "Since I Fell For You" (Bud Johnson) met een fraaie sax solo van A.C. Reed en de piano ballad "Women Be Wise" komt dit het luisterplezier ten goede.

dit debuut is een prima staalkaart van haar kunnen op zang, akoestische en slide gitaar, maar haar beste werk zou nog volgen.

Album werd geproduceerd door Willie Murphy
Recorded at Sweet Jane Ltd. Studios, Minneapolis, August, 1971