Mark Burgess & The Sons of God - Zima Junction (1993)

Een heel goed, zoniet het beste "solo" album van Mark Burgess.
Hiermee toch aardig losgekomen van de The Chameleons sound en aangegeven dat hij een hele goede songwriter is.

En dan te bedenken dat Mark weer gaat toeren met The Sons of God !!!!!
Hopelijk eind November/begin December een Europese toer met mogelijk 1 of 2 Nederlandse data. In eerste instantie helaas geen Nederland opgenomen in de toer, maar Mark Burgess heeft te kennen gegeven heel graag in Nederland op te treden, dus hopen maar.

Uiteraard geen echt "solo" album maar een samenwerkingsverband van Burgess met de Engelse singer/songwriter Brian Clancy die hier ook wat eigen nummers op heeft gezet zoals Beat the Boat en Refugees.
Jammer genoeg nooit meer een vervolg gekregen en is ook niet het gehoopte opstapje naar meer bekendheid voor Clancy gebleken.
Desondanks een wonderschoon album met als hoogtepunt Happy New Life.
Ook de James Bond tune You only Live Twice en de cover van Facades van Philip Glass zijn de moeite waard.

Sterker nog...Bryan Clancy overleed in 1996 in zijn slaap op 39 jarige leeftijd

Dit album sinds een hele tijd weer eens op staan en ik blijf hier toch nog steeds een vreselijk zwak voor houden. Mark Burgess is vooral bekend als zanger van The Chameleons, een zeer bijzondere band uit de jaren 80. Een band waar ik tegenwoordig wel met gemengde gevoelens aan terug denk want naast een paar klassiekers hebben ze ook een aantal onnodige albums uitgebracht. Burgess solo is ook hit or miss, want ook hij heeft mooie platen uitgebracht en ook weer een aantal onzinnige albums. Altijd voorzien van zogenaamde "nieuwe" versies of weer de zoveelste versie van Chameleons nummers die je al 30x in de kast hebt staan. Anyway, dat is hier niet het geval dit is voornamelijk (semi) akoestisch en het zijn originele nummers op Facades by Glass in E Minor en het ludieke You Only Live Twice na. Sympathieke plaat van een bijzondere singer/songwriter uit de jaren 80. Tekstueel ook dik in orde met een licht mystieke romantische inslag, iets waar Burgess altijd goed in is geweest.

The chant of the lost
Drowned by the roar of the engines
A cog in the wheels
That flatten the roads to the future
Seasons change
And fade with every passing year
Cast aside
Amongst the empty cans of beer
Scatter the ashes of the slain
Now it's over
Why are you weeping in the rain
Now it's over
Now that it's over