Charlotte Perrelli - The Girl (2012)

Charlotte Perrelli genereerde vooral bekendheid als winnares van het Eurovisie Songfestival in 1999 met Take Me To Your Heaven. Negen jaar later mocht ze het nog een keer proberen met Hero, een oorwurm in de stijl van de toentertijd toch al jaren gedateerde eurodance, alleen bracht ze het er toen beduidend minder succesvol van af (ze eindigde op een magere achttiende plaats). Dit jaar wilde ze nogmaals namens Zweden afgevaardigd worden met The Girl, maar dat feest ging niet door. Ze wist niet door te dringen tot de finale, en ze wist tot overmaat van ramp zelfs de herkansingsronde niet te halen. Het matige resultaat van '08 waren de Zweden kennelijk niet vergeten. Terecht? Nee. Hoewel het nummer The Girl verre van origineel is, hoor alleen al 'ns die ABBA-invloeden (van Money Money Money), is het al met al toch wel weer een prima popliedje geworden. Een soort van clubtrack met 'n duidelijke Europese sound. Hij is in ieder geval een stuk leuker dan Euphoria; het lied dat Zweden dit jaar naar Baku zendt. Op dit mini-album staan trouwens nog een paar andere aangename vondsten, waaronder de andere clubtrack: Little Braveheart, die een wat meer internationalere sound uitdraagt. Hoewel Kate Ryan als gastartiest weinig toevoegt, is het wel het beste nummer dat Kate Ryan ooit in handen kreeg; normaal heeft ze altijd van die goedkoop klinkende nummers. De enige ballad Closing Circles is eveneens de moeite waard, en twee wat mindere, maar nog steeds bovengemiddeld goede nummers zijn Just Not Tonight een soort echo van Leona Lewis’ Bleeding Love en Any Love That Is Love. Verwacht niets hoogstaands, maar voor op de achtergrond is dit prima popmuziek uit Zweden.

Nou Angelo,
Ik ben het absoluut niet met je eens op sommige gebieden! The girl is een geweldig nummer, helemaal mee eens! Had ook wel wat hoger mogen eindigen op het Melodifestivalen. Little braveheart is aardig, maar niet geweldig. De rest vind gewoon tot slecht.
Over Kate Ryan ben ik het niet met je eens. Kate Ryan behoort al een aantal jaren tot een van de beste Belgische artiesten. Al is het misschien niet allemaal erg origineel, het zit wel erg goed in mekaar. I surrender (cover van Clea) is wel erg goed gelukt, en een nummer als Desenchantee en Goodbye zijn ook kei- en keigoed. Maargoed, terug naar Charlotte. Charlotte levert met dit album een redelijke teleurstelling af. Hopelijk doet ze het in de toekomst weer zoals vroeger, want nummers als Hero en Take me to your heaven zijn steengoed!