Le Peuple de L'Herbe - P.H Test / Two (2002)

Tja, wat kan ik hierover zeggen... Dees lekkuuur!

Een beetje een tweeslachtig gevoel bij deze plaat. Aan de ene kant vind ik die voortdurende 'bo selecta!'-raggamannetjes een beetje gimmicky aandoen en lijken sommige nummers wel heel erg op andere (Délice had zo op Carboot Soul kunnen staan, Maison en Dur is wel heel erg It Doesn't Matter van de Chemicals, Lion Youth lijkt erg op Monkey Mafia), maar toch heb ik wel een zwak voor die trompetten en mooie grooves. De vocalen hadden van mij weggelaten mogen worden en het flinterdunne 20 Years Gone is echt een uitgelijer, maar voor de rest valt er genoeg te genieten voor een 3,5*.

Ze waren op Lowlands afgelopen weekend! Hoorde de opname op 3voor12, en ik moet zeggen, ik vind het jammer dat ik ze niet live heb kunnen meemaken! Ze hebben altijd dezelfde sound, maar dan elke keer heel anders totstandgebracht, alles klinkt zo, tja, dunno, als een geheel altijd... Hoewel ik nogal lyricgericht ben qua muziek, is dat niet het belangrijkste bij hen, het gaat echt puur om de instrumenten en technieken die ze gebruiken... Super chill muziek is dit, vooral tijdens het werken aan een willekeurig iets.... Prima achtergrondmuziek that is...

Ik vind dit het beste album van Le Peuple De L'Herbe, heerlijke muziek om bij de ontspannen. De muziek is lekker varrierend, het is daarom ook echt moeilijk in een categorie te plaatsen. Het varrierd van hiphop beats met blaasinstrumenten tot jungle ritmes met supersnelle rap. Van James Bond - deuntjes tot rock riffjes. Toch hebben ze hun eigen stijl. De overkoepelende factor is nog wel de dosis humor, om vrolijk van te worden. Een erg zomers album, heerlijk voor buiten