Keaton Henson - Dear (2010)

De aanbevolen albums van Spotify zijn niet vaak in de roos, maar deze keer wel. Keaton Henson, ik had er nog nooit van gehoord. Maar You don't know how lucky you are, het eerste liedje na de proloog, is meteen prachtig mooi. Breekbaar, eenvoudig, emotioneel. Beetje Bon Iver, beetje Damien Rice. Ga de rest meteen luisteren.

Sommige users kennen mijn smaak redelijk goed en ik vertrouw hen dan vaak ook blindelings als het om tips gaat.
Zo kwam user joramhoogink met dit album op de proppen.
Toen ik het hoorde moest ik gelijk aan Charles Frail denken. Beide heren hebben eenzelfde soort vibrato in hun stem en allebei benaderen ze hun nummers op eenzelfde soort sobere manier.

Je moet er een beetje tegen kunnen maar aangezien ik Charles Frail wel kan waarderen en ook een artiest als Devendra Banhart doet dit album het ook niet slecht.
Die 35 minuten zijn voldoende want zou het langer duren dan ben ik het op den duur wel zat.
Folk voor fijnproevers zullen we maar zeggen.

ah mooi aERo!
Zeker een album om met mate van te genieten, maar mij kan je weg dragen bij tracks als Small Hands, doet me erg denken aan Elliot Smith. Die Charles Frail is dan weer nieuw voor mij

Ik weet nog dat ik dit album voor de eerste keer hoorde. Na dat intro, die flageolettonen,dat ritme, en dan die stem. Deze man weet het basaal te houden en dat goed te praten met zijn magische gebroken stem.

Na het horen van enkele nummers van zijn nieuwe album Birthdays, ben ik direct op zoek gegaan naar zijn debuutplaat Dear. Daar heb ik geen moment spijt van gehad. Keaton raakt je ziel met zeer gevoelige nummers zonder daarbij eentonig te worden. Dat is knap, want bij veel soortgenoten binnen het genre slaat de verveling al snel toe. Dit album is dus bijzonder consistent, waarbij ik een speciale vermelding wil maken voor You Don’t Know How Lucky You Are, waarbij de combinatie van zijn stemgeluid met de breekbare gitaarklanken tot een geweldig krachtig resultaat leidt. Eigenlijk is ieder een nummer bijzondere ontdekkingsreis in de gedachten van deze geweldige singer-songwriter.

Dit is een debuutalbum vol mooie liedjes van Keaton Henson. Jammer dat de occasionele uitbarstingen, die wel op opvolger 'Birthdays' zijn verwerkt, hier ontbreken, maar de kern is natuurlijk wel erg sterk: breekbare, stille pracht van een man met een stem die op hese toon bij momenten door merg en been gaat.

3,5 sterren

Mooi, maar soms neigt het fragiele naar gespeelde emotie. En echt divers is hetgeen Keaton Henson hier laat horen ook niet. Wekt wel genoeg interesse om eens verder te luisteren naar wat hij nog meer heeft gemaakt.

Terwijl hij live het publiek niet eens durft aan te kijken. Ik moet zeggen dat die verlegen houding me op den duur wel tegen ging staan. Maar ik denk dat hij echt zo is.