Laura - Twelve Hundred Times (2011)

Omdat ik hun debuut Mapping Your Dreams een prachtige plaat vind, deze maar eens opgezocht, wat nog niet zo gemakkelijk was. Beetje een vervelend album geworden. Qua productie zit het prima in elkaar, en opener Visitor heeft zijn lekkere momenten. Maar deze plaat toch halverwege afgezet. Waarom? Het gaat allemaal teveel van links naar rechts in plaats van de diepte in. Een beetje onbestemde dertien in een dozijn post-rock. Ondanks de noise waar je niet aan ontkomt, mis ik toch scherpe randjes, en mis ik spanningsopbouw en unieke elementen. Doet verder af en toe een beetje denken aan de atmosferische donkere rock van hun landgenoten The Church, vooral wanneer er zang bij komt. Het leunt bij vlagen zelfs sterk op Radiohead. Misschien wel een groeiplaat, maar om hem vaker te luisteren vind ik dat wat ik bij de eerste luisterbeurt hoor, te weinig boeiend. Ik onthoud me van een stem.