Julia Stone - Let's Forget All the Things That We Say (2012)
mijn stem
7 stemmen
0
geplaatst: 21 april 2012, 01:06 uur
Vanavond trad Julia Stone op in De Duif in Amsterdam.
Bij binnenkomst vonden we allemaal een papieren tas op onze stoel.
Erin zaten een sjaaltje (met het 'By The Horns'-logo) en een CD.
'Only for promotional use' staat er in kleine lettertjes op de achterkant.
Het plaatje begint met het behoorlijk poppy 'Let's Forget All The Things That We Say'. Het drumcomputertje op de achtergrond kon ik eerst niet zo aan wennen, maar na twee luisterbeurten zie je er de humor wel van in. Live wordt ook een drumcomputertje gebruikt voor dit nummer, overigens. Wat ik wel gelijk heel mooi vond in dit nummer was, was de vocale melodie in het refrein. Daar is Julia echt heel goed in; mooie melodiën verzinnen.
Tell Her A Story is een aardig lied, maar ik vind het niet zozeer heel speciaal. Heel opvallend is de elektrische gitaarolo in dit nummer. Die is niet bepaald 'mooi' te noemen. Daarmee bespot ze weer een beetje de 'popmuziek' door iets te doen dat het nummer gelijk een stuk minder radiovriendelijk maakt. Keyboards en piano worden bespeeld door Thomas Bartlett (Doveman, The National) en zijn niet slecht te noemen, maar ze creeëren een heel andere sfeer dan dat ik van Julia gewend ben.
Take Me Home kenmerkt zich weer door een hele mooie melodie. Verder kan ik hier niet veel over vertellen. Wat mij betreft het minste nummer op de plaat.
The Shit That They're Feeding You, het laatste nummer, vind ik het mooist. Dat ondanks het woord 'shit' in de titel (en, logischerwijs, in de tekst). Dat komt vaak wat puberaal over vind ik. Een prachtige tekst en heel vol van emotie gezongen. Op de plaat zit een clarinet-solo. Live speelde Julia daar trompet. Ik denk dat ik dat persoonlijk mooier vind.
Het is toch heel wat anders dan de vroegere Julia, vind ik zelf, maar nog steeds typisch Julia.
Bij binnenkomst vonden we allemaal een papieren tas op onze stoel.
Erin zaten een sjaaltje (met het 'By The Horns'-logo) en een CD.
'Only for promotional use' staat er in kleine lettertjes op de achterkant.
Het plaatje begint met het behoorlijk poppy 'Let's Forget All The Things That We Say'. Het drumcomputertje op de achtergrond kon ik eerst niet zo aan wennen, maar na twee luisterbeurten zie je er de humor wel van in. Live wordt ook een drumcomputertje gebruikt voor dit nummer, overigens. Wat ik wel gelijk heel mooi vond in dit nummer was, was de vocale melodie in het refrein. Daar is Julia echt heel goed in; mooie melodiën verzinnen.
Tell Her A Story is een aardig lied, maar ik vind het niet zozeer heel speciaal. Heel opvallend is de elektrische gitaarolo in dit nummer. Die is niet bepaald 'mooi' te noemen. Daarmee bespot ze weer een beetje de 'popmuziek' door iets te doen dat het nummer gelijk een stuk minder radiovriendelijk maakt. Keyboards en piano worden bespeeld door Thomas Bartlett (Doveman, The National) en zijn niet slecht te noemen, maar ze creeëren een heel andere sfeer dan dat ik van Julia gewend ben.
Take Me Home kenmerkt zich weer door een hele mooie melodie. Verder kan ik hier niet veel over vertellen. Wat mij betreft het minste nummer op de plaat.
The Shit That They're Feeding You, het laatste nummer, vind ik het mooist. Dat ondanks het woord 'shit' in de titel (en, logischerwijs, in de tekst). Dat komt vaak wat puberaal over vind ik. Een prachtige tekst en heel vol van emotie gezongen. Op de plaat zit een clarinet-solo. Live speelde Julia daar trompet. Ik denk dat ik dat persoonlijk mooier vind.
Het is toch heel wat anders dan de vroegere Julia, vind ik zelf, maar nog steeds typisch Julia.
* denotes required fields.
* denotes required fields.