Gerry Mulligan - Night Lights (1963)

Reterelaxte jazz voor de late uurtjes. Niet spannend, wel sfeervol en een uitzonderlijk goede geluidsopname.

Ik kwam bij dit album omdat hij in een lijstje stond met favoriete albums van Nils Frahm...

Deze nachtlichten ontdekte ik door een youtubesuggestie. Een tip, zo u wilt. Buitengewoon zachte muziek waarbij het licht van een neon-reclamebord binnenvalt in een éénkamer-appartement. Geen nood; je bent privédetective in een Film Noir en in deze scene overdenk je het leven met een glas whiskey. Om wat meer spanning te genereren, leng je je alcoholverslaving met melancholie, bedachtzame piano's en meanderende blazers. Morgen wordt wel die actiescene geschoten; niet op dit album. Je verzucht: "wat een goede muziek voor slechte gewoonten!" Misschien had ik toch nooit dat Raymond Chandler-boek moeten oppakken toen ik jong was. Trompetten brengen nochtans enige berusting: "Ach, hoe slecht gaat het, als je op dit soort toffe albums uitkomt."

Dit is een wel erg gezellige jazzplaat, op sommige momenten wat te gezellig voor mij, ondervind ik, want mijn oogleden worden er zwaar van, en de aandacht verslapt. Ideaal plaatje om op de achtergrond te draaien, dat dan weer wel, met een glaasje whisky in de hand en wat semi-sombere gedachten in het hoofd; in die optiek volg ik Barney wel hierboven.

Ik heb overigens een correctie ingediend, want deze plaat werd uitgebracht in 1963, niet 1965. De zevende track staat ook enkel op latere versies en werd in 1965 opgenomen, wellicht vandaar de verwarring.

3 sterren

Naast Gerry Mulligan met zijn bariton saxofoon, zijn er Art Farmer trompet, Bob Brookmeyer trombone, Jim Hall gitaar, Bill Crow bas en Dave Bailey drums.
Prachtige plaat, helemaal mijn smaak. Niet van die uitschietende saxofoons. Geen "interessante" experimenten, geen avant-garde. Echt zoals muziek is bedoeld om half twaalf 's avonds laat. Onrustige gevoelens zakken langzaam weg; morgen is er weer een dag.