Spectrum Road - Spectrum Road (2012)

Fusionband bestaande uit Jack Bruce, Vernon Reid, John Medeski en Cindy Blackman Santana. In de media wordt het een beetje neergezet als de band van Jack Bruce (en dat is misschien ook wel logisch), maar op plaat blijkt dat het toch vooral Reid en Medeski zijn die voor vuurwerk zorgen. Af en toe is het complete muzikale gekte, waardoor het sommigen misschien op de zenuwen zal werken. De solo's vliegen je om de oren en de schema's zijn niet altijd even conventioneel. Met name later op het album komen de rockinvloeden pas wat duidelijker naar voren.

Reids gitaarspel houd het op een kruising tussen Frank Zappa en John McLaughlin. Razendsnel racet hij z'n hals af. Daarbij maakt hij af en toe wat slordigheidsfoutjes, maar dat is eigenlijk ook een klein beetje inherent aan de muziekstijl. Medeski domineert op zijn beurt met groteske hammondklanken. Jack Bruce is minder dominant aanwezig op bas (en zang), al is daar ook niet altijd de ruimte voor.

Minpunt vind ik de productie. Die is tamelijk klinisch en bevat niet echt diepte. Klinkt een beetje alsof het in een thuisstudio en/of laptop opgenomen en onder elkaar geplakt is.

De muzikanten van Spectrum Road zijn geen kattenpis. Gitarist Vernon Reid, zanger/bassist Jack Bruce, toetsenist John Medeski en drumster Cindy Blackman Santana bundelen de krachten als Spectrum Road op het gelijknamige album. Wat volgt is een bij vlagen redelijk chaotische (althans in mijn beleving) mix van rock en jazz. De term muzikale gekte van Stijn klinkt dan ook herkenbaar. Technisch vind ik het allemaal erg knap, maar gevoelsmatig heb ik er wat minder mee. Dat had ik ook toen ik Spectrum Road live zag op North Sea Jazz. Reid en Medeski lappen alle regels aan de laars en dat maakt het voor mij lastig om kop en staart van elkaar te onderscheiden. De stem van Jack Bruce heb ik nooit zo fantastisch gevonden en ook op ”Spectrum Road” overtuigt hij me niet. Wel past het prima in de maniakale klanken die uit de speakers schallen. Spectrum Road bestaat uit klasse muzikanten, het vertoonde spel is indrukwekkend, maar uiteindelijk spreken de liedjes me niet echt aan. Afsluiter ”Wild Life” vind ik daarentegen wel erg lekker. ”Spectrum Road” moet echt je ding zijn denk ik, de fusion en free-style moeten je echt liggen. Op zich een best prettige luisterervaring, maar wel eentje waar ik echt voor in de stemming moet zijn, of waar ik me echt toe moet zetten. Overigens heb ik niets meer van Spectrum Road vernomen na de release van dit album, dus of dit een eenmalig avontuur is of een meer permanent samenwerkingsverband weet ik dus niet.