Neal Schon - Electric World (1997)

Prachtige instrumentale dubbel cd van neal schon. En dat neal spelen kan dat weten we natuurlijk al lang. Bij journey krijgt hij naar mijn smaak veel te weinig ruimte om zijn ware gitaar gezicht te laten zien en vooral te laten voelen. Maar als schon zijn hok uit mag dan weet hij dat erg goed en mooi in te vullen. Soms heel soms komt hij prominent tevoorschijn bij the edge bijv het favoritie nummer voor mij bij journey. En dan is de bok vet

Electric world heeft helemaal niks met journey te maken. Maar alles met neal schon en zijn gitaar,gevoel,kennis en virtuositeit. En geloof me die zijn in ruime mate aanwezig op deze plaat. Net als het geluid overgens. Nee je zult geen super snelle gitarist te horen krijgen. Alsof dat belangrijk is he he. Maar vooral een subtiele gitarist die nummers prachtig weet in te kleuren. Jazzy,rock,rustig.relaxt en vooral mooi subtiel gitaar werk. In een stijl die ergens tussen jan akkerman en jeff beck zit. Hoewel het altijd moeilijk is en blijft om gitaristen met elkaar te verglijken.
Schon weet hier en daar las lijnen te lassen/spelen waar de meest beveiligde kerncentrales bij wijze van spreken nog een punt aan kunnen zuigen. Zo mooi zo subtiel. Soms Komt en subtiel en agressie elkaar tegen zoals bij the dragon pffffff. En laat ik zijn band niet vergeten. Want in tegenstelling tot bijv satriani laten deze muzikanten wel degelijk iets van zich horen. Tuurlijk staat neal in the limelight en terecht. Want wat kan die dude spelen. Af en toe komen schon zijn roots ook nog om de hoek kijken. In de vorm van santana luister maar eens naar de percussie die electric met zich meedraagt. En zo kan ik best nog wel even door lullen.

Jammer dat deze plaat niet bekend is bij music meter freaks. Maar wie weet.....

Geen nadeel? Mmm 2 cd's ruim 150 minuten instrumentale muziek. Tja dat kan best iets teveel zijn. Ik geef toe dat ik deze 2 cd's zelden in een ruk afdraai. Aan de andere kant ik draai 1 cd en laat de andere cd rusten enz. Zeker staan er mindere nummers op daar ontkom je bijna niet aan 150 minuten muziek?
Toch ben ik er van overtuigd dat dit met dikke stip het beste en meest gewaagde solo werk is van neal schon. Ik ken zijn overige solo werk enigzins. Heb het ooit beluisterd maar had zoiets van mmm aardig maar ook niet meer dan dat.

Deze gaan luisteren omdat ie ergens anders werd aangeraden door bovenstaande.

En eerste nummers klinken in ieder geval erg lekker in mijn straatje en eigenlijk wel ongeveer naar waar ik naar op zoek ben.

Deze dagen.

Dus dank, relaxed.

Kan hier zeker wel wat mee.

Lekkere plaat wel maar ik kan uiteindelijk toch geen bijster hoge beoordeling geven. Dit omdat het in mijn oren veelal klinkt als iemand die een beetje staat te jammen over wat atmosferische backing tracks.

Er staat erg veel op deze plaat, maar dan toch ook wel erg veel van hetzelfde.

Op zich aardig, en heel geschikt als achtergrond muziek of zoals ik doe om een beetje mee te spelen. Maar merk ook dat hij me als gitarist toch wat minder raakt dan een Jeff Beck, hij mist een beetje die touch denk ik.

Het gitaarwerk is virtuoos en ik hou erg van zijn toon, maar ik mis de inspiratie. Ook de arrangementen zijn bloedeloos en klinken voor mij als behang, lelijk behang.
Jammer, want hij kan beter - en met veel meer bezieling dan hij op dit album laat horen.