Ton Scherpenzeel - Heart of the Universe (1984)

Ton Scherpenzeel (toetsenist van Earth & Fire, en Kayak en enkele Camel-albums) heeft dit mooie album gemaakt. Mooi is het vooral geworden door de vocale inbreng van Chris Rainbow. Eén van de beste vocalisten aller tijden. Rainbow zingt op het titelnummer, Time to Change, Waiting for the Night (het beste nummer van dit album), Face in the Crowd en The Look-Out. De rest is puur instrumentaal werk van Scherpenzeel.

Ik heb hem gehad en is bij mij een keertje kapot gevallen, zie hem eigenlijk nooit ergens liggen.
Maar dit was een alleraardigst cd van hem. En Dynamo mag Chris ook wel horen zingen.

CD is erg moeilijk te krijgen volgens mij. Ik weet dat ik hem ooit gekocht heb bij een concert van Kayak. Ik meen ten tijde van de Merlin - Bard Of The Unseen theater toer.

Maar, als je echt lastige platen zoekt moet je eens proberen om officiele cd-uitgaven te vinden van de eerste 3 solo platen van Chris Rainbow... crisis, dat is pas lastig.

Deze zou weer opnieuw worden uitgebracht las ik op het Kayak forum. Hoewel ik ooit de originele versie uit '84 bezat heb ik nu een Fonos exemplaar. HOTU is verder idd nog een keer als reissue in '03 uitgebracht ongeveer gelijk met The Last Encore en die heb ik dus gemist want die was blijkbaar snel uitverkocht.

Mooie plaat overigens, beetje steriel, dat wel, maar zeer aangenaam.

Nou bluebird, die heb ik dan ook gemist.

Ja en das jammer, want die Fonos kopie is niet geheel van technische smetten vrij. Hopelijk hebben we straks meer geluk met de nieuwe levering als die er komt.

Ik heb deze dan weer wel op cd maar ben er niet echt weg van. Het bevat eigenlijk precies díe jaren '80-sound waar ik weinig mee heb.

Best wel raar want je hebt veel vergelijkbare muziek en groepen..... maar soms verschillen ze toch en is maar goed ook!
Wil hem wel ruilen!

Het doet me eigenlijk vooral aan Alan Parsons Project denken (en dan niet meteen aan hun beste werk) en aan bijvoorbeeld nummers uit bijvoorbeeld Flashdance en Fame. Ofwel: nogal poppy zang over redelijk simpele synthesizerdeuntjes. Het is niet slecht of iets dergelijks, maar ik ben van Ton Scherpenzeel wel wat beter werk gewend, dit is me allemaal wat te modieus.

Het is vrij flauwe plaat. Ik heb hem zelfs weer verkocht....

Nedersymfo is meestal flauw dus moet je het wel binnen het eigen kader beoordelen. Alsnog vind ik het dan nog steeds een werkje op behoorlijk nivo.

Eerste luisterbeurt was een ijskoude douche... hopelijk klinkt ie de volgende keer beter...

Hier laat Ton Scherpenzeel wel horen wat hij kan, vooral op het eerste nummer, het titelstuk. Met mooi zangwerk. Heart of the Universe is in mijn ogen echt een uitschieter in de Nederlandse muziekindustrie.

Met de muziek van Scherpenzeel maakte ik in 1984 voor het eerst kennis via het radio programma de LP show van Win van Putten en een live optreden van Camel in de stadsschouwburg van Heerlen waarbij hij Camel op toetsen bijstond. De LP had ik destijds dan ook uit de plaatselijke fonotheek geleend en buiten de instrumentale nummers om vond ik het jarenlang maar wat gelikt en soft klinken. Maar laat ik nu ruim 30 jaar later die zg ''Out of print'' CD ( CNR 100.015 zonder barcode en matrixnummer 01) op eBay tegenkomen en dit album gekocht om hem weer eens uit de vergetenheid gehaald om te ontdekken dat er toch wel heel wat moois te genieten valt als je dit album maar de kans geeft om tot je te laten komen.

Het zijn voor mij vooral de nummers ''Heart of the universe'', Waiting for the night'', ''Face the crowd'' en Elegy die dit album met recht een dikke voldoende geven. Ook de overige nummers luisteren prettig weg.

Na de onvoldoende van destijds krijgt dit album na ruim 30 jaar alsnog een ruime voldoende.

Score 4

Moeilijk op cd aan te komen, en als het al lukt, dan is het erg prijzig. Maar ik heb deze cd al in de jaren 80 gekocht, en geniet er nog regelmatig van. Vooral het titelstuk (eerste nummer): grandioos, prachtig van opbouw en bijzonder mooi om naar te luisteren. Het zijn dan weliswaar voornamelijk keyboards en synthesisers die er gebruikt worden, maar het klinkt nergens steriel.

Een erg fijn album uit de Kayak-loze jaren van Ton Scherpenzeel. Ik heb de plaat destijds helemaal stuk gedraaid op mijn lokale FM-piratenzender. Rubicon is bijvoorbeeld zo'n instrumentale parel die er om smeekt als afsluiter van een radio-avond gedraaid te worden. De opsporingsinstanties waren in 1984/85 op volle oorlogssterkte en om me heen werden collega's aan de lopende band uit de lucht gehaald. En iets van die spanning hoor ik nog steeds in dit troostrijke nummer. Erg mooie compositie.

En dan hebben we de nummers met zang van Chris Rainbow. Een betere zanger kon niet gevonden worden voor dit project. Time to Change is prachtig, The Look-Out, een strak uptempo-nummer, maar wel weer heel geraffineerd. Het algemene beeld bij dit album is wel: typisch jaren '80-productie. Synthesizers, beat, een beetje steriel ja. Maar voor die tijd ... ach, echt storend is het ook nu niet meer.

Vooral melodieus een sterk album. Afsluiter Wheels is gewoon een lekkere Jean-Michel Jarre kloon. Dreams is net een beetje te anoniem om te boeien. Waiting for the Night is een fraaie song, wel weer beetje meer Kayak hier. Titelsong Heart of the Universe is wat bombastisch en steriel tegelijk en komt pas na ruim 3 minuten op stoom om goed te eindigen. Wat een mooi ontroerend thema toch.

Heel aardig album. Had Kayak dit uitgebracht, dan ...
Net geen Kayak dus hier, eerder een familielid van The Alan Parsons Project. Mag dit nog een keer op CD verschijnen? Heel graag.

Heb deze als lp, gekocht voor een klein prijsje.
Het is niet bepaald mijn 'ding'. De jaren 80 sound vind ik al lastig, Chris Rainbow kan wel goed zingen, versterkt daardoor enkel mijn gevoel. Alan Parsson hoor ik terug, Kayak zou ook wel kunnen. Maar over het algemeen zijn het geen al te sterke nummers, een beetje 12 in een dozijn. Ik vind het ook wel efrg Amerikaans klinken, mainstream zonder rauwe randjes, vrij zoet.
Misschien ben ik wel te negatief, want natuurlijk regelmatig klinkt er wel iets leuks tussen, maar te weinig om mijn aandacht vast te houden.