Vind er maar weinig aan met die vreselijke zang, deze band heeft zijn hoogtepunt gehad met het geweldige debuutalbum maar is daarna dertien in een dozijn metal gaan maken.
Dan luister je toch met een half oor als je dit dertien in een dozijn metal noemt. De allesverstikkende funeraldoom is niet meer maar Ahab onderscheidt zich wel degelijk van andere doomers door het gebruik van interessante ritmische dingen en een ware stortvloed aan ontroerende leadpartijen. De cleane zang is een schot in de roos. Bij vlagen herinnert het me aan Warning op andere momenten weer aan Anathema. De zee is kalm en sereen maar kan ook woest en meedogenloos zijn. Ahab geeft dat zeer treffend weer op The Giant.
De cleane zang vind ik vreselijk, echt niet om aan te horen.
Maar goed, Ahab vond ik met het vorige album al zwaar teleurstellen en dit is nog een graadje erger, het wordt zelfs bijna post-rock achtig zo saai wordt het. Erg vermoeiend al die lange stukken voortkabbelende niksigheid.
Nee, ik hou het bij hun debuutalbum.
Postrock, voortkabbelend, niksigheid. Allemaal termen die ik niet aan The Giant kan koppelen. Het album groeit per luisterbeurt en is buitengewoon spannend.
Het is wel zo dat wie The Divinity Of Oceans niks vindt, dit waarschijnlijk ook niks vindt. Ofschoon er wel lekker zware doomstukken op staan. Zwaarder dan de vorige plaat maar net wat te netjes geproduceerd.
Mijn kennismaking met de band en het klinkt als iets waar ik wel meer van wil luisteren. Ik ben niet zo thuis in het Funeral Doom Metal genre, dus veel vergelijk heb ik niet, maar dit klinkt in mijn oren behoorlijk goed.
Funerl doom is eigenlijk extreem trage death metal. Met een diepe grunt, een verstikkende geluidsmuur en nauwelijks ruimte voor nuance en melodie. Zelfs het debuut van Ahab was al aan de lichte kant voor funeral doombegrippen.
Doom van de zeebodem. Funeral of niet, in strikte zin waarschijnlijk niet.
Zou dit een film zijn zou ik hem twee keer in de bios gaan zien denk ik. En op moviemeter hoog beoordelen. 't geluid trekt zich filmisch aan je voorbij en vervoerd. Meer dan op 't voorgaande werk van Ahab. Niet in het minst door luchtige cleane guitar leads, rustmomenten en de cleane vocalen (waarvan die van hun gastzanger gewoontegetrouw retesterk is, ahab zelf moet gewoon lekker onderzees blijven gorgelen).
Zoute plaat met zoete afdronk. Wellicht te zoet voor de diehard fdoomers