I Like Trains - The Shallows (2012)

Mnemosyne belooft al veel goeds. Met producer Richard Formby gaan de elektronische klanken waarschijnlijk hun intrede doen, dus ik ben zeer benieuwd hoe ze dit gaan combineren met hun wijdreikende gitaarklanken en hun vaak sombere arrangementen.

Wat een lekker basslijntje in Mnemosyne!! Nu aan het luisteren, maar het is wel heel erg anders dan de vorige albums. Soms wel beetje het idee gewoon naar het vorige album te luisteren alleen met andere melodieen.. toch de beperking van de stem denk ik

Zo op het eerste gehoor klinkt dit album best goed, maar eentonig is het wel. Ik vraag me af of ik deze nummers ooit uit elkaar ga houden. Ik ga hoe dan ook mijn best doen.

Dit is wel anders als dat we gewend zijn van iLiKETRAiNS maar op het eerste gehoor niet minder, meer anders.
Waar op de vorige albums de toon erg depressief is is het nu een stuk levendiger, mede door de elektronische klanken die nu in de nummers zijn verwerkt .
Zo te horen zijn de teksten nog steeds erg neerslachtig.
Met de zang van David Martin als (soms monotone) kapstok van elk nummer worden er juweeltjes van gitaarpartijen om de zang heen neergelegd met hier en daar een synthesizer melodie.
Luister naar het prijsnummer "Reykjavik" en ontdek hoe de diverse lagen gitaar toch een mooi geheel vormen.
Zeker weer de moeite waard.

Ik ben in 9 dagen tijd toch flink van mening veranderd. Dit album is prachtig! Erg sfeervolle muziek die me goed in zijn greep weet te houden. De warme stem van de zanger is ook mooi en versterkt die rustige, sombere en een tikkeltje weemoedige sfeer alleen maar.

Het uit elkaar houden van de nummers is inmiddels ook geen probleem meer nu ik dit album al een keer of 10 volledig heb beluisterd. Het blijft wel wat eentonig, maar als je je laat meeslepen door de sfeer van dit album is dat helemaal niet erg. Het maakt het album alleen maar samenhangender en de trip alleen maar mooier.

Beacons en The Hive zijn mijn favoriete nummers, hoewel de verschillen tussen alle nummers eigenlijk maar klein zijn. Beacons heeft vooral een hele sterke tekst en The Hive heeft vooral een prachtige laatste anderhalf à twee minuten. Het aanzwellen van de instrumenten en de opbouw naar de climax zijn echt prachtig! Daarnaast vind ik ook de intro van We Used to Talk een van de mooiere momenten van dit album. De synthesizer legt alvast een heerlijke spannende bodem neer en daar komt dan vervolgens nog een mooi nummer overheen ook.

Ik moet wel eerlijk toegeven dat dit album aandacht nodig heeft. Als ik dit als achtergrondmuziek opzet gaat de muziek grotendeels langs me heen en mis ik de hele essentie van het album. Als je de sfeer van dit album wilt proeven moet je er wel met (volle) overgave naar luisteren, anders lijkt het eentonige eenheidsworst. En dat is het zeker niet!

Het is wederom een prachtig stemmig geheel geworden. Net als andere bands (bijv. Editors, The Twilight Sad) bedienen de heren zich op hun laatste album van een stuk meer electronica. De geluidserupties zijn verdwenen (was eigenlijk op de voorganger ook al het geval)

Maar ik vind het erg erg mooi! Reykjavik vind ik van grote schoonheid

Naar aanleiding van een spetterende recensie in een regionaal dagblad was mijn nieuwsgierigheid omtrent deze band/plaat gewekt.
" Ergens in het niemandsland tussen Joy Division, Tindersticks & Coldplay klinkt de melancholische new wave van I Like Trains" schreef de recensent.
Het doet mij na een eerste luisterbeurt eerder denken aan The National.
Deze eerste kennismaking smaakt naar meer, benieuwd of dit een blijvertje is.
Vooral Mnemosyne & Reykjavik springen er momenteel uit, maar eerlijk gezegd vind ik alle nummers van een prima niveau.

Ik begin met 3.5 sterren met uitzicht op meer.
Vond ik de plaat in het begin nog wat eenvormig en had ik soms moeite met het stemgeluid van de zanger, nu bevalt de band mij steeds beter.
Er hangt wel een deken van depressiviteit over het album, ik ga me nog eens verdiepen in de teksten al beloofd dat weinig goeds.

Opnieuw een schitterend album. Ik was lange tijd niet toegekomen aan dit album omdat de voorgangers stuk op stuk zo subliem waren. Hij valt me allerminst tegen.
Het is een logisch vervolg van He who saw the deep, opnieuw wat minder depressief en zwaar en net wat meer electronica toevoegd. Wat een band is dit!

Hij zingt op deze plaat beter dan ooit, minder valsig, minder slepend, en dat vind ik de liedjes wel ten goede komen. Morgenavond in Paradiso maar eens live checken.

Vond het concert best tegenvallen, de dynamiek van de cd wordt live helaas niet geëvenaard, vreemd, want met 3 gitaristen en een prima ritme-sectie heb je daartoe genoeg ingrediënten in huis zou je zeggen. Misschien op basis van deze cd te veel gehoopt voor de live show, afijn dan zet ik de cd nog wel weer op

Voor mij het album van 2012.

Mooi plaatje, had nog nooit van de band gehoord en dat is best wel opvallend. Zit een heerlijke feel in deze plaat (ken de andere 3 niet), het 3e nummer had zo van The National kunnen zijn maar vind het ook wat weg hebben van het fabelachtige The Sea & the Cake en er zit een lekkere 80's wave geluid in, vooral het basje. Ook the Durutti Column gitaartje waaiert rond.
Grappig is dat ze in het eerste nummer The Smiths What's Difference Does It Make citeren "the devil will find work for idle hands to do", hoor overigens weinig van The Smiths terug.
Zal 's die andere platen ;s luisteren, meer post rock begrijp ik, of ze in de buurt van Mogwai of Tristeza komen, ben benieuwd

De eerste twee albums zijn meer als post-rock te typeren. Het derde album ('He Who Saw the Deep') al niet meer. Dat album ligt meer in de lijn van deze plaat (en 'The National'). Die derde zal je dan ook zeker bevallen.

Hele mooie ingetogen muziek. Ik moet de albums nog een beetje beter bestuderen, maar ook hier zitten weer enkele juweeltjes tussen.

Voor wie nog interesse heeft in de band. Er komt een nieuw album met de titel A Divorce Before Marriage uit op 2 december as. en voor zover ik heb begrepen, is het een soundtrack. Ben benieuwd. Hoe dan ook, altijd leuk te vernemen dat een goede band nog altijd 'alive and kicking' is na zoveel tijd niets nieuws meer van ze gehoord te hebben.