Conan - Monnos (2012)

Dit Conan luisterd als een log, zwoegend beest dat vast zit in het drijfzang en tergend langzaam maar zijn lot niet ontsnappend naar de ondergrond gaat.
Het album weet de sfeer op de hoes niet waar te maken, m.i. een grote brij van geluid, waar elke vorm van spanningsboog de nek word omgedraaid.

Ik leer dit plaatje nu (helaas) pas kennen, maar ik vind dat er een paar lekker vettige riffs en grooves in dit album zitten. Evenals bij Ufomammut worden de vocalen meer ingezet als instrument; de groove overheerst. Fijn!

Dit plaatje heeft wel wat. Ik ben nog niet helemaal overtuigd, maar een nummer als Grim Tormentor is genieten. Heerlijke hypnotiserende zware riffs. Aan de vocalen moet ik nog wat wennen.