Unlord - Schwarzwald (1997)

Een beuker van jewelste, een explosie om u tegen te zeggen, wat was ik destijds weg van deze plaat zeg, nergens word het gas ff losgelaten om op adem te komen een grote satanische explosie van geweld, beste nummers zijn het titel nummer en uiteraard het geniale Black Bird. Niemand wist destijds wie het waren, waar ze vandaan kwamen, nu blijkt het gewoon een nederlandse band te zijn met leden van andere black/death metal bands(ik weet zo niet hoe ze heten). 5*

Toen Schwarzwald uitgebracht werd, trachtte de band angstvallig anoniem en mysterieus te blijven. Uiteindelijk werd bekend dat de band uit Nederland kwam en bestond uit leden van Nembrionic en Consolation. Sommige black metalpuristen vonden Unlord daarom ineens nep.

Dit gegeven laat zien dat de imagopolitiek rondom black metalbands behoorlijk storend en lachwekkend kan zijn.
Wie om die elementen heen kan kijken kan regelmatig een sterk staaltje muziek verwachten. Zoals hier op Schwarzwald dus.
Unlord maakt puntige, overwegend snelle black metal. De opeenstapeling van riffs en de timing van het invallen van de tweede gitaarpartij maken de nummers bij tijd en wijlen ontzettend spannend.

Sowieso is heel duidelijk dat de gasten van Unlord kunnen spelen en dientengevolge zitten de korte nummers boordevol interessante muzikale details.

Opener Inferno Bizarre laat horen hoe je met subtiel toetsenspel de muziek ineens ontzettend episch en groots kan laten klinken.

Een enkele keer gaat het gaspedaal eraf zoals in het titelnummer. Op een comfortabel Bathory marstempo trekt het nummer aan je voorbij.

Absoluut hoogtepunt voor mij is het ultrakorte Monarchy Dies. Een bloedstollend snelheidsduivel waarin de moordende riffs als rondvliegde cirkelzagen diepe sneden in je huid achterlaten.

Schwarzwald is een geweldig extreem metalproduct van Nederlandse bodem.

Ruim 22 jaar na dato kunnen we wel stellen dat dit album de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. Wat blijft dit toch een heerlijke Black-Metal plaat. Dit is muzikale extremiteit in de meest pure vorm. Natuurlijk was het hele imago van deze band een beetje een gimmick, maar dat maakte het aan de andere kant ook wel weer interessant. Ik kan me nog de smeekbedes herinneren van black-metal liefhebbend Nederland om toch op Dynamo Open Air te komen spelen, maar omdat niemand wist wie het was, wist men ook niet wie ze moesten boeken. Helaas zou het bij één echte goede plaat blijven, de opvolger vind ik matig de derde plaat heb ik volgens mij ooit eens geluisterd, maar is me niet blijven hangen.