Laurel Halo - Quarantine (2012)

Waarom gaat ze nou van Hippos in Tanks naar Hyperdub?

Niet te geloven inderdaad.

past toch prima op hyperdub?

Enerverende plaat die de afgelopen maanden enorm is gegroeid bij mij. Laurel Halo gaat niet op zoek naar schoonheid, getuigende de hoes en de manier waarop ze zingt op sommige nummers. Maar juist die lelijkheid is zo mooi. In iets meer dan veertig minuten neemt ze me mee in een vervreemdende wereld vol tegenstrijdigheden. De nummers zijn niet zozeer complex, maar juist ook wel omdat ze allen een typische sfeer bevatten die het gehele album goed wordt doorgevoerd. Hoogtepunten zijn voor mij "Thaw" en "Light + Space".

Thaw

Ontzettend overweldigend en bijzonder album. Ik ken weinig muziek die zo divers is, zo open en toch nooit uit de bocht vliegt. Prachtige complexe flarden die toch heel makkelijk binnenkomen.

Snap ook heel goed dat dit op Hyperdub is uitgebracht; de directe connectie van het geluid met de luisteraar - en dus zonder (dubbele) transformatie naar een standaardstructuur en terug - zie ik sterk terug bij Burial. Tegelijkertijd is hier ook de stem van grote meerwaarde; echt een additionele dimensie, als instrument dat de muziek verder opent. Herkenbaar van The Microphones - The Glow pt 2: eveneens niet de minste vergelijking en ook kwalitatief volledig gegrond.

Waarom kende ik dit nog niet? En waarom wordt het hier zo ongelofelijk ondergewaardeerd?