Carach Angren - Where the Corpses Sink Forever (2012)
mijn stem
17 stemmen
Nederland
Metal
Label: Season of Mist
-
An Ominous Recording (1:58)
-
Lingering in an Imprint Haunting (5:03)
-
Bitte Tötet Mich (5:03)
-
The Funerary Dirge of a Violinist (8:04)
-
Sir John (4:27)
-
Spectral Infantry Battalions (2:04)
-
General Nightmare (4:19)
-
Little Hector What Have You Done? (4:55)
-
These Fields Are Lurking [Seven Pairs of Demon Eyes] (7:15)
0
geplaatst: 10 mei 2012, 21:43 uur
Ik ben hier zeer benieuwd naar. Het voorgaande werk was erg goed en Season of Mist is een erg fijn label. De productie schijnt dan ook uitstekend te zijn heb ik zojuist in een review kunnen lezen, dus dat beloofd nog wat!
0
geplaatst: 1 juli 2012, 10:33 uur
Via een recensie op LoM waarin deze cd werd bestempeld als aanrader ontdekt en ben erg onder de indruk. Dit is black metal zoals ik het graag hoor! 
0
geplaatst: 18 augustus 2012, 17:29 uur
Wederom n goed black-metal-schijfje van dit gezelschap. Er zitten voor mij wat veel rustmomenten in, maar dat maakt de harde stukken natuurlijk wel weer n stuk harder!
0
geplaatst: 4 november 2012, 21:08 uur
Mooi concept album hoor. Leuke en aangename verrassing dit album!
0
geplaatst: 29 augustus 2013, 23:14 uur
Tranentrekker, emotioneel einde...
Erg sterke plaat, knalt van begin tot eind, technisch en agressief, misschien iets droog geproduceerd, wordt ruimschoots gecompenseerd door het buitengewoon avontuurlijke karakter van elk nummer
Erg sterke plaat, knalt van begin tot eind, technisch en agressief, misschien iets droog geproduceerd, wordt ruimschoots gecompenseerd door het buitengewoon avontuurlijke karakter van elk nummer
0
geplaatst: 19 februari 2018, 17:43 uur
Wat een top plaat van Nederlandse bodem, ook hele toffe gasten. De eerste keer dat ze geen bestaande legendes gebruikten maar zelf het verhaal schreven. Een soldaat krijgt het bevel om 7 gevangenen te executeren die buiten vastgebonden zitten. Als hij begint te schieten gaan de kogels door iedereen heen en blijken het geesten te zijn. Nu herbeleefd hij (in ieder nummer) hun tragische levens en hoe ze allemaal slachtoffer zijn gevallen aan verschillende oorlogen.
Niet alleen is het een geweldig concept, niet alleen past het verhaal zo goed bij de theatrale symfonische black metal van deze band, maar de uitvoering is ook uitstekend. Zeer getalenteerde heren zijn hier aan het werk die een sterk album neerzetten van begin tot eind.
Iedere keer als ik dit album hoor zie ik de meest duistere en fantastische beelden voor me, en steeds weer zou ik willen dat ieder nummer een eigen video kreeg om zo een 48 minuut lange kort film te maken. Dit is denk ik ook de grootste kracht van de band, ze maken muziek maar zijn zeer visueel ingesteld. Dit uit zich niet alleen in de video's of uitgebreide live shows in kostuum en corpsepaint, maar ook in de muziek zelf.
Waar de meeste symfonische black metal bands eerst de riffs schrijven en daarna keyboards er aan toevoegen, doen deze jongens het net andersom. Ardek begint met griezelige muziek te schrijven voor een heel orkest, en Seregor voegt vervolgens passende gitaar partijen toe. Namtar vult de rest in met het volledig slopen van zijn drumstel, en dan is het tijd om de tekst te schrijven. Dit zal niet altijd zo zijn gebeurt, maar het is bij hun gebruikelijk om zo te werken.
Where the Corpses Sink Forever is mijn favoriete Carach Angren album op dit moment maar ik geloof dat ze de mogelijkheid hebben dit nog beter te doen in de toekomst. Vorig jaar kwam Dance and Laugh Amongst the Rotten uit, en hoewel veel mensen houden van de simpelere nummers, heb ik liever de uitgebreide werken die in de eerste 3 albums te vinden zijn.
Favoriete tracks:
- Lingering in an Imprint Haunting
- Bitte Tötet Mich
- The Funerary Dirge of a Violinist
"So ends this tale of fates aligned. A prophecy of war entwined into bloody knots that won't unwind."
Niet alleen is het een geweldig concept, niet alleen past het verhaal zo goed bij de theatrale symfonische black metal van deze band, maar de uitvoering is ook uitstekend. Zeer getalenteerde heren zijn hier aan het werk die een sterk album neerzetten van begin tot eind.
Iedere keer als ik dit album hoor zie ik de meest duistere en fantastische beelden voor me, en steeds weer zou ik willen dat ieder nummer een eigen video kreeg om zo een 48 minuut lange kort film te maken. Dit is denk ik ook de grootste kracht van de band, ze maken muziek maar zijn zeer visueel ingesteld. Dit uit zich niet alleen in de video's of uitgebreide live shows in kostuum en corpsepaint, maar ook in de muziek zelf.
Waar de meeste symfonische black metal bands eerst de riffs schrijven en daarna keyboards er aan toevoegen, doen deze jongens het net andersom. Ardek begint met griezelige muziek te schrijven voor een heel orkest, en Seregor voegt vervolgens passende gitaar partijen toe. Namtar vult de rest in met het volledig slopen van zijn drumstel, en dan is het tijd om de tekst te schrijven. Dit zal niet altijd zo zijn gebeurt, maar het is bij hun gebruikelijk om zo te werken.
Where the Corpses Sink Forever is mijn favoriete Carach Angren album op dit moment maar ik geloof dat ze de mogelijkheid hebben dit nog beter te doen in de toekomst. Vorig jaar kwam Dance and Laugh Amongst the Rotten uit, en hoewel veel mensen houden van de simpelere nummers, heb ik liever de uitgebreide werken die in de eerste 3 albums te vinden zijn.
Favoriete tracks:
- Lingering in an Imprint Haunting
- Bitte Tötet Mich
- The Funerary Dirge of a Violinist
"So ends this tale of fates aligned. A prophecy of war entwined into bloody knots that won't unwind."
* denotes required fields.
* denotes required fields.