Justin Hayward with Mike Batt and the London Philharmonic Orchestra - Classic Blue (1989)

Mike Batt kan prachtige dingen maken voor anderen (Garfunkel/Cliff Richard/Katie Melua) en Justin kan heel goed teksten van anderen zingen (War of the world) maar samen bakken ze er niets van. Slap geproduceerd en inspiratieloos gezongen.

Ik denk niet dat er iemand is die de hele cd in 1 keer heeft kunnen beluisteren, je bent halverwege of in slaap gevallen of je hebt iets anders opgezet.

Prima gedaan! Door de kracht van de composities en de stem van Hayward kun je moeilijk in slaap vallen! Justin is absoluut niet inspiratieloos, want hij vindt het prachtig om deze songs te zingen, waar hijzelf een enorme waardering voor heeft!

Uit de linernotes "de plaat zou eigenlijk moeten heten 'songs die we bijna niet durvden te doen'. Soort bang voor muzikale blasfemie? Bij veel nummers hier heb ik dat wel een beetje, maar een nummer als Scarborough Fair heeft als een van de weinige nummers wat mij betreft niet 1 definitieve versie en daar werkt t wel.

Oef! Dit valt niet echt mee. Hayward zingt soms als een nachtegaaltje maar het orkest verzuipt alle goede bedoelingen. Blackbird is een verschrikking en in God Only Knows blaast het orkest het nummer vakkundig op.
Iets minder bombast had de boel wel goed gedaan .2 sterren voor de moeite.

Had je de nummer niet gekend, dan had je gezegd . Goh leuke muziek. Nu zit je unheimisch te luisteren naar iets wat je al duidend keer anders heb gehoord. Net alsof je de mona lisa nog een keertje overschilderd.

Mooie luister cd, justin zingt niet zo passievol als voorheen maar toch zeker niet slecht gedaan