Ik kende deze band nog niet, maar op basis van enkele goede internetkritieken een aantal keer beluisterd via de luisterpaal. Als ik een beetje google blijkt er vooral nogal wat blabla over echte rock 'n' roll en de productie van 5de Ramone Ed Stasium om dit album heen te hangen. Ik hoor het bijzondere er echter niet zo in. Het klinkt allemaal erg vakkundig gemaakt, doch echt pakken doet het nergens. Volgens mij zijn er in de VS honderden bandjes die precies zo klinken als dit. Het enige opmerkelijke wat dan overblijft is dat dit uit Nederland komt en dat de bandleden nog piepjong zijn.
De openingssong This Road kan er overigens nog goed mee door, daarna verzandt de plaat al snel in een hele grote brok uitgekauwde rockclichées. Vooral het neppe enigszins knauwende Amerikaanse accent irriteert daarbij. Dat is inderdaad nog altijd beter dan de muziek van menig cookie cutter rock ’n’ roll band, zoals Stasium beweert (wat dat ook precies moge zijn), maar daarmee is de koek wat mij betreft wel zo'n beetje op.
Wie weet krijgt Paceshifters in de toekomst wat meer een eigen smoelwerk, vooralsnog vind ik het matig.
Je mag een gegeven paard...maar ik doe het toch. Gisteren deze op vinyl gekregen wegens het winnen van de popquiz in hedon/Zwolle. Ik was er al klaar mee, toen ik op de binnenkant van de hoes de regel "guys, this is real ROCK no top 40 bull" waarnam. Pffff....13 in dozijn nummers gespeeld door angry young kids. Totaal overbodig