King Kobra - King Kobra (2011)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Frontiers
-
Rock This House (4:33)
-
Turn Up the Good (Times) (4:41)
-
Live Forever (4:21)
-
Tear Down the Walls (3:55)
-
This Is How We Roll (3:42)
-
Midnight Woman (4:15)
-
We Got a Fever (4:03)
-
Top of the World (4:10)
-
You Make It Easy (4:39)
-
Cryin' Turns to Rain (4:19)
-
Screamin' for More (4:38)
-
Fade Away (4:46)
0
geplaatst: 5 februari 2015, 11:26 uur
Een soort come-back album van de band rond powerdrummer Carmice Appice (o.a. ex-Vanilla Fudge, ex-Rod Stewart, ex-Blue Murder). Ik heb deze en de opvolger King Kobra II heel voordelig op de kop getikt en moet zeggen dat ik aangenaam verrast was.
Verwacht geen nieuwe muzikale invalshoeken op dit album, en al helemaal geen verheven teksten. Op dit plaatje is het is net alsof de jaren 70 en 80 nooit zijn weggeweest: potige, bluesy hardrock zonder opsmuk, die in dat tijdvak zo gewoon was, maar die je tegenwoordig nauwelijks meer hoort. De vet doorbeukende opener Rock this house zet de toon en geeft precies aan wat deze plaat doet. Er wordt stevig op los gerockt, en alles klopt in het totaalplaatje: een goede productie, redelijke tot goede nummers zonder al teveel dipjes en sterk gitaar- en drumwerk met goeie fills van Appice.
Het enige verschil met de band die in de jaren tachtig de kraker Ready to strike afleverde, is de zanger. Niet meer de hoge uithalen van Mark (later: Marcie) Free, maar de ruige strot van Paul Shortino (ex-Rough Cutt), die perfect bij dit soort muziek past. Deze en de opvolger zijn qua karakter en klank volstrekt inwisselbaar, dus van muzikale progressie is geen sprake. Degelijke powerrock van mannen die toch al rond de zestig zijn. Niet opzienbarend, maar in zijn soort gewoon goed.
Verwacht geen nieuwe muzikale invalshoeken op dit album, en al helemaal geen verheven teksten. Op dit plaatje is het is net alsof de jaren 70 en 80 nooit zijn weggeweest: potige, bluesy hardrock zonder opsmuk, die in dat tijdvak zo gewoon was, maar die je tegenwoordig nauwelijks meer hoort. De vet doorbeukende opener Rock this house zet de toon en geeft precies aan wat deze plaat doet. Er wordt stevig op los gerockt, en alles klopt in het totaalplaatje: een goede productie, redelijke tot goede nummers zonder al teveel dipjes en sterk gitaar- en drumwerk met goeie fills van Appice.
Het enige verschil met de band die in de jaren tachtig de kraker Ready to strike afleverde, is de zanger. Niet meer de hoge uithalen van Mark (later: Marcie) Free, maar de ruige strot van Paul Shortino (ex-Rough Cutt), die perfect bij dit soort muziek past. Deze en de opvolger zijn qua karakter en klank volstrekt inwisselbaar, dus van muzikale progressie is geen sprake. Degelijke powerrock van mannen die toch al rond de zestig zijn. Niet opzienbarend, maar in zijn soort gewoon goed.
* denotes required fields.
* denotes required fields.