Frank Blueka - Room 88 (2012)

Frank Blueka lijkt na één blik op het cd-hoesje typisch zo’n ondergewaardeerde artiest waar Johan Derksen fan van is. En na beluistering van de eerste acht songs is dat zeker geen gekke gedachte. Blueka’s fraaie stem doet namelijk regelmatig denken aan die van de helaas veel te vroeg overleden singer-songwriter Jim Croce.

Verder valt er lekker bluesy gitaarspel te bespeuren in een mooie productie met oog (en oor) voor detail waardoor het lijkt of Frank gezellig in je huiskamer zit te spelen. In de titelsong Room 88 voel je de emoties van deze muzikant overduidelijk en dat maakt het met afstand tot het mooiste liedje van deze verzameling.

Helaas gaat de plaat vervolgens door met onder andere twee instrumentals , en een wat afgezaagde cover (Hallelujah) dat bij elkaar genomen puur bedoeld lijkt om de plaat op te vullen. Ziedaar het enige tegenvallende deel van dit album, -dat een hele sterke EP had kunnen zijn- maar na deze Room 88 nestelt zich vast wel weer nieuwe inspiratie in de bovenkamer van Frank Blueka.

Een verrassend goed album Room 88 van singer/ songwriter Frank Blueka. In dit muzikale album komt het talent van Frank Blueka tot volle bloei in songs die gevarieerd klinken, spannend zijn en je wordt ook regelmatig op het verkeerde been gezet als luisteraar. Ik hou daar wel van. Het smoothy Sister Martha, het catchie Running Late en het wonderschone Room88. De songs nemen me mee en dan die onnavolgbare improvisatie op piano van de "fur elise" (For Eliza). Super gedaan en ook gewoon lef hebben. Hallelujah is gewoon goed en prachtig in de traditie van Leonard Cohen. Zeker albumwaardig en mooi als meesterwerk naast de sterke eigen songs. Ach, het laatste Moonshine is als outtro leuk, had weggelaten kunnen worden, dat maakt niet zoveel uit. Ik kan niet anders zeggen dan een echte luisterervaring. Heerlijk album Room 88.