Japandroids - Celebration Rock (2012)

'The House That Heaven Built' belooft alvast veel goeds!

Oef, zeker. "And if they try to slow you down/ Tell them all, to go to hell." Dat wordt weer (ouderwets) meebleeblèren .

Oh hemel! Een nieuwe Japandroids. Wat was ik (en ben ik nog altijd) in mijn nopjes met het debuut. The House That Heaven Built klinkt als een ietsje volwassener (een half jaartje ouder) tweemansbandje. Ik ga er vast voor zitten.

De for the love of Ivy-versie is wmb ook geslaagd. Overige nummers zijn overigens ook van die kwaliteit. Fris, vlot en lekker in het gehoor, maar missen ook het talent om te blijven hangen.

Wat een heerlijk album is het weer. Minstens net zo goed als Post-Nothing uit 2009. Japandroids doen weer waar ze goed in zijn; catchy noiserock maken. Uitblinker Adrenaline Nightshift geeft je ook echt een ontzettende stoot adrenaline. The House That Heaven Built en Younger Us waren al eerder op diverse EP's te horen, maar dat zijn wel de nummers die de plaat absoluut beter maken.

remember when we had them all on the run
and the night we saw midnight sun
remember saying things like "we'll sleep when we're dead"
and thinking this feeling was never gonna end
remember that night you were already in bed, said "fuck it" got up to drink with me instead!


De jeugdige noiserock blijft gewoon een hele fijne sound!

Ook Fire's Highway is gewoon briljant evenals Evil's Sway. Ook de cover van The Gun Club (For The Love Of Ivy) mag er zeker zijn, hoewel ik het zeker niet het beste nummer vind. Voor opener The Nights Of Wine And Roses geldt eigenlijk hetzelfde; de lat is echter ook wel erg hoog gelegd door de rest van de nummers. Afsluiter Continuous Thunder is prima in orde.

4,5* voor nu, dikke kans dat het nog wel 5* wordt.

Dit klopt, dat kunnen ze inderdaad, het probleem bij dit album is alleen dat ik het allemaal al een keer (nee eigenlijk twee keer) gehoord heb. Post Nothing was erg gaaf, maar dit klinkt gewoon allemaal hetzelfde. Weinig variatie in nummers, elke keer dezelfde distortion over de plaat. Catchy, dat wel, maar met een zeer beperkte houdbaarheid. Bij het eerste album was ik zo enthousiast dat ik het allemaal niet hoorde of wilde horen.

Ik vind dit een erg fijne plaat, en misschien wel beter dan het debuut. Heerlijk die classic rock invloeden- en verwijzingen!

Album nu een keer of 3 geluisterd, maar dit klinkt toch erg goed.
Mijn eerste kennismaking dit met Japandroids, het debuut ook maar even opzoeken

Ik vond de debuutplaat fenomenaal, maar denk niet dat ze die ooit nog kunnen overtreffen eigenlijk... Maar nu ik zo begin met luisteren, klinkt het wel weer erg goed allemaal. We gaan het horen...

Heerlijke rechttoe rechtaan stevige gitaarrock.

Oh wat gaan de Japandroids lekker hard op deze plaat. Niets geks, maar gewoon heerlijke rock nummers. Oh, en vuurwerk.

Ik moet me voorlopig aansluiten bij repelstefan. De plaat is veel minder interessant dan het debuut. Beide albums moeten het niet hebben van hun originaliteit, maar hier leveren ze toch iets in wat mij juist zo naar ze trok op de eerste plaat. Hier klinkt Japandroids alweer een stuk meer als een regulier noise-rock bandje. Veel teveel "oh-oh-oh's" en het scherpe randje is er simpelweg af. Celebration Rock dekt de lading van het album perfect. Post-Nothing was ook celebration rock, maar met een melancholisch randje, en dat ontbreekt nu.

The Nights of Wine and Roses

Minder dan hun debuut idd. Review op Skyline Reviews » Japandroids ? Celebration Rock - skylinereviews.com

Had er veel over gehoord en ben het nu maar eens aan het proberen, maar wat een slappe hap dit. Puberrock.

Dit klinkt wel erg gelikt. Als het geluid wat vuiger was geweest dan had ik het een stuk beter gevonden. Het meezing gehalte is wat mij betreft ook te hoog. Nog wel een voldoende waard.

Prima, catchy gitaarliedjes om je leraar Duits eens lekker omver te pogoën tijdens een schooldisco. Er schuilt onderdhuids meer in de Japandroids dan ze hier laten horen. De muziek steekt intelligent in elkaar en alles lijkt doelbewust. Qua Canadese opkomende bands toch een mindere van PS I love you, die ik adoreer alsware ze mijn eigen spruiten.

Dank voor de PS I Love You-referentie Arend-Jan, wat klinkt dat goed!

On topic: Na vele luisterbeurten komt naar boven dat deze plaat toch echt dezelfde kwaliteiten bezit die het debuut zo goed maakten. Post-puberale lyrics om mee te schreeuwen, explosies van energie, urgentie en grandioze gitaren.
Tegelijkertijd had het debuut meer impact op me dan dit album heeft. De vraag is of dat in de muziek besloten ligt of aan mijn persoonlijke ervaring ervan. Hoe dan ook reden voor een halve ster minder, maar nog altijd een goede 4* in mijn ogen.

Heerlijke ''Kroeg Rock''

Klinkt als The Replacements op speed. Lekker hoor. En het album doet de titel eer aan.

Wie een totaal ander geluid verwacht dan het debuut, komt van een koude kermis thuis. Maar ondanks dat het amper verschilt, weet ook deze plaat mij hetzelfde gevoel te geven als het gevoel die ik kreeg tijdens het beluisteren van Post-Nothing. De up-tempo noise rock geluiden en de post-puberale (mooie en doeltreffende term) teksten weten mijn endorfines wakker te maken waardoor ik in een enorm gelukkig moment verkeer tijdens het beluisteren. En dat is nu net de kracht van deze band, door middel van catchy geluiden een dergelijk gevoel stimuleren.

Ik vind hem wat minder dan Post-Nothing. Alleen The House that heaven built steekt er met kop en schouders bovenuit. Onmogelijk om stil te zitten tijdens dat nummer, geweldig nummer!