Morten Harket - Out of My Hands (2012)

Ha, interessant! Jeugdheld die liedjes heeft opgenomen met huidige helden (Jocke Berg en Martin Sköld van Kent). De eerste single heeft naar mijn idee niet tot de gehoopte synergie geleid. Hopelijk biedt het album wel veel moois. Spannend!

eerste single was voor mij ook wat teleurstellend... maar we hopen op beter. In het slechtste geval is het een ideale opwarmer voor belangrijke releases kort erna

een heerlijke cd vind scared of heights het beste nummer
Mortens stem blijft mooi en zo realext

Het voordeel van echt te wachten zonder veel details uit te zoeken en er veel over te lezen, is dat een plaat je echt kan overvallen, of een bepaald nummer. Van deze nieuwe Morten Harket wist ik enkel dat Kent er aan had meegewerkt/meegeholpen...

Dan zit je te luisteren met frisse oortjes naar zo'n album, en dan passeert plots 'burn money burn', met een overbekende intro die wat 'electronischer' is gemaakt... een mooie cover van een zweedse klassieker Beter dan het origineel is het niet echt, gewoon anders, meer een Morten Harket nummer geworden.

Keep the sun away ligt me ook wel, i'm the one bleef ook goed hangen, listening is ook 1 van mijn favorieten. Lightning blijf ik wat te gewoontjes vinden, maar het is wel een mooie popsong. Enige echte tegenvaller op dit moment is 'quiet'.

Allemaal mooie luisterpopsongs, met wat electronische inslag, maar dat valt eigenlijk niet zo op door de warme stem van Morten Harket.

Verder voor uw quizkennis:naast Kent zie je als helpers bvb ook nog Espen Lind en Pet Shop Boys.

Brinn pengar brinn..??????? Meenjeniet!! Deze plaat stond al hoog op de te-luisteren-lijst, maar na deze mededeling van jou met stip op 1!!!

yep yep yep... een meer dan aangename verrassing, en blijkbaar ook de openingstrack van Morten zijn huidige concertreeks

Na de eerste luisterbeurt trek ik de voorzichtige conclusie dat een combinatie van helden niet per definitie hoeft te leiden tot grootse hoogtepunten. Man, wat een vlakke plaat is dit. Naar mijn smaak volledig kapotgeproduceerd (één lap geluid) en naar mijn idee zeer ongeïnspireerde zangpartijen. Poeh, wat een tegenvaller. Zelfs de Kentliedjes kunnen me niet bekoren, al is -toegegeven- de Kärleken Väntar cover nog best wel te pruimen... Jammer, jammer....

ik snap je 'vlak'-opinie, maar voor mij een typisch Morten Harket album, (het is altijd al wat braafjes, zijn solo-albums). Alleen vind ik dat in dit geval geen echt probleem, Morten Harket staat voor mij een beetje synoniem voor rustige luisterpop, en op dat gebied vind ik dit een beter album dan de vorige.

Morten heeft wat last van het Brett Anderson syndroom (en het algemene solo-album van zangers uit groepen syndroom): de solo-albums zijn niet slecht, maar meestal mist er iets, en dat iets is dan waarschijnlijk de onmeetbare som der delen van het spelen in een groep.

Helemaal met je eens. Letter from Egypt miste echt wat ballen en soms sprongen de vullingen spontaan uit mijn tanden. Ook dat Christelijke tintje ging mij wat tegenstaan ('Send me God, send me an Angel'). In die zin vind ik Out of My Hands een stap in de goede richting. De plaat leunt sterk tegen het laatste album van A-ha aan, Foot of the Mountain, maar is zoals gezegd iets toegankelijker en zit wat simpeler in elkaar. Het elektronische jasje, af en toe met zeer fijne (euro-)beat, is aanstekelijk en ik betrap me regelmatig op het luid meeneurien bij een aantal verslavende nummertjes. When I Reached The Moon steekt daar wat mij betreft bovenuit. Al met al een prima plaatje dus.

Mooie electronische popplaat van Morten, met wat hulp van o.a. de helden van Kent.
Toch blijf ik met het gevoel zitten waarom a-ha opgeheven moest worden, als dit je volgende zet is.
Het klinkt mij namelijk als een logische opvolger op 'Foot of the Mountain' in de oren.
Dus deze had Morten ook met Magne en Pål kunnen maken.
Mooi is de Kent cover 'Burn Money Burn' en het door Tennant-Lowe geschreven 'Listening'.

Leuke, erg lieve, electropop met lichte house-elementjes. Maar gewoon een soort discopop, maar wel relaxed, en nergens op gefokt.
Niet erg a-ha achtig.

Geslaagd album dat qua stijl goed aansluit op het laatste studioalbum van A-ha; Foot of the Mountain. En het is een stuk minder zoetsappig dan zijn soloalbum dat hierop volgde. Beste nummer wat mij betreft is het door de Pet Shop Boys geschreven "Listening".