Herbie Hancock - Sextant (1973)

Dit is de laatste plaat die Hancock maakte met zijn Mwandishi band. Licht avant-gardistische electrische jazz met veel nadruk op sfeer en niet echt veel melodie. Het vele gebruik van elektronica maakt dat deze plaat zelfs nu nog erg apart en modern klinkt.

Hancock vond dit wel het eindstation voor de soort muziek die hij toen maakte en vond het tijd worden om weer met beide benen op de grond terecht te komen. Het resultaat werd Headhunters.

Mooi hoes

Hij ligt nu een eerste keer af te spelen en is inderdaad in de trant van Crossings, ik vind het voorlopig nog een beetje 'gekker' dan die vorige plaat.
Kan inderdaad de opstap geweest zijn naar Headhunters die het beste van sfeer en melodie weet te combineren.

Qua klank doet deze me toch erg denken aan Bitches brew van Miles Davis, ontzettend sfeervol en nogal psychedelische vorm van jazz.

Hidden Shadows

Ooh, maar de Mwandishi band is ook een voortvloeisel uit de Bitches Brew sessies. Ook niet voor niks dat Bernie Maupin zowel te horen is op Bitches Brew als bij Hancock.

Hmmm...Hier was ik niet op voorbereid...Ik verslind alles wat Hancock is op die Rock it periode na (damn, wat een apert slecht nummer...), maar dit is even iets anders...Interessant experiment, maar als muziek album niet wat me het meest aanspreekt in Hancock. Dan moet ik hem op een toetsenbord horen, met meer vaste melodieen zodat hij die aparte timing weer kan tentoonspreiden.

Het eerste album van dit album, Rain Dance is 1 grote trip. Hele aparte muziek die inderdaad na bijna 40 jaar nog steeds erg fris klinkt. Dit is niet zijn sterktste album maar toch vind ik het voor zo nu en dan toch lekker om even te luisteren.

Ook weer een waanzinnig leuke hoes!!

3*

Een onstuimig stukje Jazz-fusion, maar het grijpt wel gelijk de aandacht. Er wordt op zeer aparte , trippie manier gebruik gemaakt van elektronica.

Fusion alleen wil do nicely; anders: rockjazz of jazzrock. "Trippie" - snakenspraak? Zet dit trouwens maar eens af tegen Maiden Voyage (65) en zijn bjdragen aan het Miles Davis Quintet periode 66 - 68.

De term snakenspraak ken ik niet, al vermoed ik dat het een grappige verbastering van smakenspraak is. . Toevalligerwijs noem je een periode in Miles Davis zijn oeuvre die ik nog niet zo goed ken. Herbie hancock´s maiden voyage zet ik nu op(moet een avond doortrekken wegens mijn bestuursfunctie. Jazz helpt toch altijd goed voor zulk soort nachtelijke ondernemingen).

Interessant om de recensies te lezen, helaas kan ik me niet in alles vinden. Maar ja, meningen en smaken verschillen nu eenmaal. Ik vind het eerste nummer niet echt geweldig, werkt zelfs een beetje op mijn zenuwen. Verder wordt er toch wel erg veel wazig gedoe ten gehore gebracht, het heeft absoluut wel sfeer. Maar op een of andere manier kan me dit album me niet in "zijn greep krijgen" en ik luister er maar heel af en toe naar. Dan vind ik bijvoorbeeld, om maar een een album te noemen, Man-Child vele malen beter. Maar nogmaals: smaken kunnen verschillen.

Heerlijk hoe deze plaat begint, na een paar maten word je wakker geschud door een geweldig ritme wissel en instrument gebruik en word je verbijsterd verder vervoerd in de muzikale trip. De creativiteit en vindingrijkheid zijn immens goed muzikaal uitgedrukt en in de groeven geperst. Dit is geen pure jazz, geen gewone funk en ook geen psychedelica maar meer van dit en een mengeling van elektronica met bijzondere ritmes en onconfessionelen instrument gebruik die met een zeer heldere en hoogstaande kwalitatieve productie ten gehore gebracht worden. Dit is muzikale haute couture, kongfu muziek en 3,5 michelin ster waard zijnde moderne muzikale kunst.