Bee Gees - Size Isn't Everything (1993)

For Whom the Bell Tolls

"Paying the Price of Love "

Blue Island is het mooiste liedje van de CD!

Die titel...

Ik vind dit iets beter dan zijn voorgangers. 'For whom the bell tolls' en 'Blue Island' zijn mijn reden voor aanschaf.
In mijn Bee Gees-collectie heb ik ook een versie van deze cd met een invisible track, nl. 'You should be dancing' in een speciale dansmix.

Is dat niet gewoon de track die hier als nummer 12 onder de titel "Decadance" staat?

Hoezo?

Kiss of Life klinkt als kersenvlaai.

Toen Paying the Price of Love in de top-40 stond, was dat voor mij als twaalfjarige de kennismaking met de Bee Gees. Ook For Whom the Bell Tolls en Kiss of Life hadden nog hitparadesucces. Het album heb ik lang op een bandje gehad, later is het nog eens op cd in huis geweest en met de vorige liefde meegegaan en vorige week heb ik het album for old times' sake maar eens opnieuw besteld en vandaag plofte hij op de spreekwoordelijke deurmat. Om de prijs op Amazon hoefde ik het niet te laten.

Zonder nostalgische gevoelens is deze plaat waarschijnlijk niet al te waardevol. Pakweg de helft van het album bestaat uit uptempo powerpop met de kenmerkende harmoniezang. Die nummers luisteren lekker weg. De ballads hebben naar mijn smaak een iets te hoog r&b-gehalte, met de übersmartlap For Whom the Bell Tolls als gunstige uitzondering. En Barry Gibbs poging tot rappen in Paying the Price of Love is meer dan twee decennia na dato nog steeds hilarisch.

Ik vermoed dat deze plaat nu voor jaren de cd-kast in gaat en er niet meer uitkomt. Maar 't is toch fijn om hem te hebben.

Gewoon een lekker album met een fijne poppy smoothness.

Die 'poging tot rappen' die jij noemt heb ik overigens nooit zo ervaren, het woord rappen is niet eens ooit bij me opgekomen. Gewoon een klein bridge achtig stukje dat niet eens uit de toon valt verder.

You know the strongest heart..

Ik neem aan dat je dat bedoelt.

Geen onaardig album van de broers . In het muzikale landschap van toen , sneeuwde het waarschijnlijk onder. Kan er wel aardig naar luisteren tijdens het werk .Goede liedjes schrijven konden ze nog steeds. Relevant waren ze al lang niet meer . Gewoon degelijke popplaat . Niks meer , niks minder . Daar horen 3 sterren bij .

Onderschatte plaat, die ruim 30 jaar later verrassend goed voor de dag komt nog. Heb er een volle ster bij gedaan, en dat ondanks de complete mispeer op het eind: Decadence, een volledig misplaatste dance versie van You Should Be Dancing. Zoiets kan als B-kantje gebruikt worden, maar op dit album valt het volledig uit de toon.

Veel nummers hadden als single uitgebracht kunnen worden, denk dan o.a. aan Blue Island en How to Fall in Love, Part 1.

Zojuist de LP gedraaid en dat beviel goed. Heb wel een zwak voor de gebroeders Gibb. Unieke groep, en ijzersterke songschrijvers.