MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Peter Hammill - Consequences (2012)

mijn stem
3,97 (15)
15 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fie

  1. Eat My Words, Bite My Tongue (5:30)
  2. That Wasn't What I Said (5:21)
  3. Constantly Overheard (4:19)
  4. New Pen-pal (4:08)
  5. Close to Me (4:10)
  6. All the Tiredness (5:56)
  7. Perfect Pose (7:05)
  8. Scissors (5:23)
  9. Bravest Face (4:45)
  10. A Run of Luck (3:54)
totale tijdsduur: 50:31
zoeken in:
avatar van thedunno
4,0
Dit is een moeilijk album om tot door te dringen en ik durf mezelf toch een heel 'geoefend' Hammill-beluisteraar te noemen. Langzaam maar zeker lijken de puzzelstukjes van het album op zijn plaats te gaan vallen.
Het belangrijkste kenmerk: Dit album is donker en beklemmend! Niet echt iets nieuws onder de zon voor Hammill albums natuurlijk maar dit album is zelf héél donker voor Hammill-begrippen. Sterker nog; het zou zelfs wel eens zijn donkerste album ooit kunnen zijn.

En dan die teksten. Met nummers als bravest Face, All that tiredness and A run of Luck krijg ik zelfs een beetje de indruk dat bij afscheid aan het nemen is. Ik kijk dan ook uit naar een nieuwe update van zijn blog waarop hij ingaat op de achtergronden van zijn songs. Ik geloof dat ik een beetje gerustgesteld moet worden.

de definitieve score laat ik nog even achterwege, maar op dit moment zit ik op 3,5 - 4

avatar
Aquila
Ben erg benieuwd dan, vond Thin Air ook al behoorlijk indringend, maar daardoor wel zijn beste (solo) output van de laatste tien/vijftien jaar. Krijg deze week mijn exemplaar binnen hoop ik en beschouw mijzelf toch ook wel als geoefend Hammill-luisteraar.

avatar van thedunno
4,0
Vooralsnog vind ik hem iets minder dan Thin Air, die ik ook zijn sterkste in jaren vind. Er staan toch ook een paar nummers op die ik wat minder vind. Met name 'New pen friend' and 'A perfect pose' doen het bij mij niet zo goed. Daar staat weer tegenover dat de hoogtepunten wel héél hoog zijn. 'that Wasn't what I said' 'All that tiredness' en 'a run of luck' bezorgen me keer op keer weer kippevel.

Alles bij elkaar weer gewoon een waardige aanvulling op de Hammill discografie. Laten we hopen dat het niet de laatste is. (Een nieuwe VDGG is overigens al aangekondigd voor juni)

avatar
Aquila
Drie luisterbeurten en wat losse tracks erop zitten. Of ik het zo heel donker vind weet ik nog niet zo precies. Wel heel ingetogen en reflectief - en ja er zijn dingen die worden afgesloten. Clutch komt als eerste in mij op. Op het eerste gehoor spreekt deze dan wel meer aan dan Clutch of andere zeer introspectieve albums als None of the Above.

De toppers zijn inderdaad That Wasn't What I Said, All That Tiredness en A Run of Luck is zeer ontroerend. Wel zou ik daar Scissors aan toe willen voegen. De existentialistische gitaar daarin (met name op het einde) lijkt mij op voorhand al een live klassieker (zo die tijd ons/Hammill nog rest) te gaan worden.

avatar
Deranged
Het blijft een harde werker.

avatar
Aquila
Aquila schreef:
None of the Above.
Ik bedelde overigens Singularity ipv None of the Above. Ik haald die albumtitels van hoezen met close ups van Hammill nogal eens door elkaar.

avatar
Deranged
Heb een aantal nummers geluisterd en vind het een beetje klinken als dingen die hij al tien keer eerder heeft gedaan. Wat ook niet zo heel gek is als je zoveel uitbrengt. Maar tot zover pakt het me nog niet echt.

avatar
Aquila
Deranged schreef:
Heb een aantal nummers geluisterd en vind het een beetje klinken als dingen die hij al tien keer eerder heeft gedaan.

Ja en nee. 't Is onmiskenbaar 21e Eeuw Hammill - met veel echoende vocalen, maar in de eerste post van thedunno kan ik me wel vinden, de toon, de volgorde van dingen - hier broeit toch meer dan in andere recente albums (m.u.v. Thin Air). Er is zeker een sense of urgency die behoorlijk beklemmend is. Dat tweede nummer en vooral het slotstuk zijn beide chilling. Er staan nummers tussen die individueel misschien minder impact hebben. Perfect Pose vind ik de minste track - ook daarin moet ik thedunno bijvallen. Close to Me is een nummer dat zich inmiddels aardig opwerkt.

avatar
Deranged
Ik moet dan ook nog het hele album luisteren, wellicht dat het me als geheel beter grijpt.

Scherpe stijl trouwens, nog nooit een stem uitgebracht.

avatar
Aquila
Constantly Overheard is denk ik het nummer dat het meest inwisselbaar lijkt met ander werk als je mij vraagt. Welke tracks heb je gehoord?

Heb zelf het album vandaag nog tweemaal beluisterd (er daarna Thin Air én Singularity beide nog eens). Dat is ook wel een bevestiging dat dit voor Hammill 21e Eeuw (als ik het zo mag blijven noemen) toch boven het gemiddelde is.

avatar
Deranged
Ja, Constantly Overheard was dus een van de nummers die ik gehoord heb. Verder nog Scissors en New Pen-Pal. Lijkt voor mij vast te houden aan een stijl die ik sowieso nooit heel erg heb kunnen waarderen van Hammill.

avatar van thedunno
4,0
Aquila schreef:
[ Er is zeker een sense of urgency die behoorlijk beklemmend is. Perfect Pose vind ik de minste track - ook daarin moet ik thedunno bijvallen.


Die sense of Urgency wordt nog eens versterkt door het gewijzigde opnameproces. Hij heeft dit album opgenomen door de vokalen eerst in 1 of 2 takes op te nemen en de arrangemente pas later in te kleuren. Door deze Voice-upfront benadering (zoals hij het zelf noemt) en de persoonlijke, niet al te vrolijke, teksten krijg je het gevoel dat je direct bij hem aan de huistafel zit.
Het werkt soms héél beklemmend.

Perfect pose is inmiddels ziich aardig aan het opwerken in mijn persoonlijke waardering. Het hoogtepunt blijft all that tiredness.

avatar
Aquila
thedunno schreef:
Het hoogtepunt blijft all that tiredness.

Dat moet ik dan weer met je oneens zijn A Run of Luck is een nummer dat zich kan meten met de beste tien Hammill songs ever. Klinkt inderdaad als een (definitief) afscheid. Zou nog graag een show zien met dat nummer. Als de Not for Keith van 2012.

avatar van thedunno
4,0
A run of Luck is mijn nr 2. Dat andere hoogtepunt.

avatar van Premonition
4,0
Zijn donkerste plaat, dat betwijfel ik. In de jaren zeventig heeft hij Over gemaakt over zijn toenmalige scheiding, die hakt er bij mij meer in. Dit is wel zijn donkerste plaat van de laatste tijd. Dat vind ik een pluspunt, Hammill is dan in topvorm.
Welk nummer er nou uit springt, dat kan ik nu nog niet zeggen, de plaat is daarvoor nog te vers.

avatar van herman
Heb de berichten over de recente concerten verplaatst naar Peter Hammill

avatar
Misterfool
Toch eigenlijk wel weer een heel sterke plaat. Het animo voor het latere Peter Hammill-werk mag dan een stuk minder zijn dan voor zijn jaren 70 werk, Hammil blijft een songwriter om te blijven volgen.

avatar van crazyhorse
4,0
Inderdaad een sterke plaat van Peter Hammill.
Al vind ik wel de laatste vier nummers wat zwaar op de hand liggen, maar toch geweldig mooi.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 06:33 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 06:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.