Peter Hammill - Consequences (2012)

Dit is een moeilijk album om tot door te dringen en ik durf mezelf toch een heel 'geoefend' Hammill-beluisteraar te noemen. Langzaam maar zeker lijken de puzzelstukjes van het album op zijn plaats te gaan vallen.
Het belangrijkste kenmerk: Dit album is donker en beklemmend! Niet echt iets nieuws onder de zon voor Hammill albums natuurlijk maar dit album is zelf héél donker voor Hammill-begrippen. Sterker nog; het zou zelfs wel eens zijn donkerste album ooit kunnen zijn.

En dan die teksten. Met nummers als bravest Face, All that tiredness and A run of Luck krijg ik zelfs een beetje de indruk dat bij afscheid aan het nemen is. Ik kijk dan ook uit naar een nieuwe update van zijn blog waarop hij ingaat op de achtergronden van zijn songs. Ik geloof dat ik een beetje gerustgesteld moet worden.

de definitieve score laat ik nog even achterwege, maar op dit moment zit ik op 3,5 - 4

Ben erg benieuwd dan, vond Thin Air ook al behoorlijk indringend, maar daardoor wel zijn beste (solo) output van de laatste tien/vijftien jaar. Krijg deze week mijn exemplaar binnen hoop ik en beschouw mijzelf toch ook wel als geoefend Hammill-luisteraar.

Vooralsnog vind ik hem iets minder dan Thin Air, die ik ook zijn sterkste in jaren vind. Er staan toch ook een paar nummers op die ik wat minder vind. Met name 'New pen friend' and 'A perfect pose' doen het bij mij niet zo goed. Daar staat weer tegenover dat de hoogtepunten wel héél hoog zijn. 'that Wasn't what I said' 'All that tiredness' en 'a run of luck' bezorgen me keer op keer weer kippevel.

Alles bij elkaar weer gewoon een waardige aanvulling op de Hammill discografie. Laten we hopen dat het niet de laatste is. (Een nieuwe VDGG is overigens al aangekondigd voor juni)

Drie luisterbeurten en wat losse tracks erop zitten. Of ik het zo heel donker vind weet ik nog niet zo precies. Wel heel ingetogen en reflectief - en ja er zijn dingen die worden afgesloten. Clutch komt als eerste in mij op. Op het eerste gehoor spreekt deze dan wel meer aan dan Clutch of andere zeer introspectieve albums als None of the Above.

De toppers zijn inderdaad That Wasn't What I Said, All That Tiredness en A Run of Luck is zeer ontroerend. Wel zou ik daar Scissors aan toe willen voegen. De existentialistische gitaar daarin (met name op het einde) lijkt mij op voorhand al een live klassieker (zo die tijd ons/Hammill nog rest) te gaan worden.

Het blijft een harde werker.

Ik bedelde overigens Singularity ipv None of the Above. Ik haald die albumtitels van hoezen met close ups van Hammill nogal eens door elkaar.

Heb een aantal nummers geluisterd en vind het een beetje klinken als dingen die hij al tien keer eerder heeft gedaan. Wat ook niet zo heel gek is als je zoveel uitbrengt. Maar tot zover pakt het me nog niet echt.

Ja en nee. 't Is onmiskenbaar 21e Eeuw Hammill - met veel echoende vocalen, maar in de eerste post van thedunno kan ik me wel vinden, de toon, de volgorde van dingen - hier broeit toch meer dan in andere recente albums (m.u.v. Thin Air). Er is zeker een sense of urgency die behoorlijk beklemmend is. Dat tweede nummer en vooral het slotstuk zijn beide chilling. Er staan nummers tussen die individueel misschien minder impact hebben. Perfect Pose vind ik de minste track - ook daarin moet ik thedunno bijvallen. Close to Me is een nummer dat zich inmiddels aardig opwerkt.

Ik moet dan ook nog het hele album luisteren, wellicht dat het me als geheel beter grijpt.

Scherpe stijl trouwens, nog nooit een stem uitgebracht.

Constantly Overheard is denk ik het nummer dat het meest inwisselbaar lijkt met ander werk als je mij vraagt. Welke tracks heb je gehoord?

Heb zelf het album vandaag nog tweemaal beluisterd (er daarna Thin Air én Singularity beide nog eens). Dat is ook wel een bevestiging dat dit voor Hammill 21e Eeuw (als ik het zo mag blijven noemen) toch boven het gemiddelde is.

Ja, Constantly Overheard was dus een van de nummers die ik gehoord heb. Verder nog Scissors en New Pen-Pal. Lijkt voor mij vast te houden aan een stijl die ik sowieso nooit heel erg heb kunnen waarderen van Hammill.

Die sense of Urgency wordt nog eens versterkt door het gewijzigde opnameproces. Hij heeft dit album opgenomen door de vokalen eerst in 1 of 2 takes op te nemen en de arrangemente pas later in te kleuren. Door deze Voice-upfront benadering (zoals hij het zelf noemt) en de persoonlijke, niet al te vrolijke, teksten krijg je het gevoel dat je direct bij hem aan de huistafel zit.
Het werkt soms héél beklemmend.

Perfect pose is inmiddels ziich aardig aan het opwerken in mijn persoonlijke waardering. Het hoogtepunt blijft all that tiredness.

Dat moet ik dan weer met je oneens zijn A Run of Luck is een nummer dat zich kan meten met de beste tien Hammill songs ever. Klinkt inderdaad als een (definitief) afscheid. Zou nog graag een show zien met dat nummer. Als de Not for Keith van 2012.

A run of Luck is mijn nr 2. Dat andere hoogtepunt.

Zijn donkerste plaat, dat betwijfel ik. In de jaren zeventig heeft hij Over gemaakt over zijn toenmalige scheiding, die hakt er bij mij meer in. Dit is wel zijn donkerste plaat van de laatste tijd. Dat vind ik een pluspunt, Hammill is dan in topvorm.
Welk nummer er nou uit springt, dat kan ik nu nog niet zeggen, de plaat is daarvoor nog te vers.

Heb de berichten over de recente concerten verplaatst naar Peter Hammill

Toch eigenlijk wel weer een heel sterke plaat. Het animo voor het latere Peter Hammill-werk mag dan een stuk minder zijn dan voor zijn jaren 70 werk, Hammil blijft een songwriter om te blijven volgen.

Inderdaad een sterke plaat van Peter Hammill.
Al vind ik wel de laatste vier nummers wat zwaar op de hand liggen, maar toch geweldig mooi.