0
geplaatst: 7 april 2012, 16:56 uur
Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Don Cappuccino:
Het moge duidelijk zijn: mijn nieuwsgierigheid naar dit album was aangewakkerd naar aanleiding van dergelijke reacties op Don Cappuccino’s tip. Mijn verwachtingen? Een soort gestoorde metal/grindcore in combinatie met jazz. Gezien de quotes hierboven toch niet zo vreemd dat ik dat dacht, lijkt me. Daar ben ik toch wel iets in teleurgesteld: hard gaat dit namelijk, op een aantal gillende saxofonen na (als je dat hard wil noemen), helemaal niet. Teleurgesteld in die zin dat ik toch wel benieuwd was hoe echt harde muziek zou klinken in combinatie met jazz. Misschien maar eens op zoek gaan naar een ander album van Painkiller/John Zorn daarvoor (tips zijn welkom). Overigens is er wel degelijk flink wat gekte te horen, zoals al eerder gezegd zijn er de gillende saxofonen en wat gefreak op de achtergrond is ook weleens hoorbaar (het einde van Ahamkara bijvoorbeeld, het beste stukje van de plaat met die vuile vocalen). Verwacht dus geen vrolijke jazzplaat als je het gaat luisteren, maar qua ‘hardheid’ valt het ontzettend mee.
Maar goed, dat het niet zulke herrie is als verwacht heeft helemaal niets te maken met de kwaliteit van de muziek natuurlijk. Ook wat dat betreft is dit album me niet bijster goed bevallen. Het bestaat voornamelijk uit een geïmproviseerd saxofoonspel, behoorlijk aanwezige percussie en op de achtergrond nog wat instrumenten als bas en gitaar en andere (noise)geluiden. Er is dus ook weinig structuur te vinden. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn allemaal, integendeel, maar dit album doet me gewoon niet zoveel. Er zitten wat aardige stukken tussen (grappig genoeg vooral op de twee korte nummers), maar al met al weet het me niet zo te boeien, zeker geen 50 minuten lang. Ik vind het vooral veel gedoe en weinig wol, daardoor wordt het toch een beetje saai. Verder irriteert het me ook niet echt (al zijn er momenten waarop de saxofoon íets te lang doorgilt), maar het laat me allesbehalve 'op het puntje van mijn stoel zitten'. Dan duurt zo’n plaat toch wel erg lang. Derhalve geef ik hier ook geen voldoende voor, al is het echt niet zo dat het een vreselijke plaat is, een lage onvoldoende is het dan ook niet. Live was het misschien zelfs wel indrukwekkend geweest, op deze manier komt het niet helemaal goed over in elk geval.
2,5*
schreef:
Ik las dat je de Jazz-tip erg goed vond en daarom speel ik hier verder op in. Ook weet ik dat je een liefhebber van grindcore bent dus daar speel ik ook op in. Wat krijg je als je deze stijlen combineert?
Ik las dat je de Jazz-tip erg goed vond en daarom speel ik hier verder op in. Ook weet ik dat je een liefhebber van grindcore bent dus daar speel ik ook op in. Wat krijg je als je deze stijlen combineert?
Ataloona schreef:
Nog niet zo gek als zijn werk op Astronome (oa. kotsgeluiden ed.), maar Painkiller is top!
Nog niet zo gek als zijn werk op Astronome (oa. kotsgeluiden ed.), maar Painkiller is top!
Titmeister schreef:
Haha heb ooit een cd gekocht van Zorn, dat klonk als compleet gestoorde, Chinese, op percussie gestoelde death metal. Het gebeurt me niet vaak, maar die dag heeft mijn gehoor ervaren waar mijn grens van perceptie van muziek is. Succes dus
Haha heb ooit een cd gekocht van Zorn, dat klonk als compleet gestoorde, Chinese, op percussie gestoelde death metal. Het gebeurt me niet vaak, maar die dag heeft mijn gehoor ervaren waar mijn grens van perceptie van muziek is. Succes dus
Het moge duidelijk zijn: mijn nieuwsgierigheid naar dit album was aangewakkerd naar aanleiding van dergelijke reacties op Don Cappuccino’s tip. Mijn verwachtingen? Een soort gestoorde metal/grindcore in combinatie met jazz. Gezien de quotes hierboven toch niet zo vreemd dat ik dat dacht, lijkt me. Daar ben ik toch wel iets in teleurgesteld: hard gaat dit namelijk, op een aantal gillende saxofonen na (als je dat hard wil noemen), helemaal niet. Teleurgesteld in die zin dat ik toch wel benieuwd was hoe echt harde muziek zou klinken in combinatie met jazz. Misschien maar eens op zoek gaan naar een ander album van Painkiller/John Zorn daarvoor (tips zijn welkom). Overigens is er wel degelijk flink wat gekte te horen, zoals al eerder gezegd zijn er de gillende saxofonen en wat gefreak op de achtergrond is ook weleens hoorbaar (het einde van Ahamkara bijvoorbeeld, het beste stukje van de plaat met die vuile vocalen). Verwacht dus geen vrolijke jazzplaat als je het gaat luisteren, maar qua ‘hardheid’ valt het ontzettend mee.
Maar goed, dat het niet zulke herrie is als verwacht heeft helemaal niets te maken met de kwaliteit van de muziek natuurlijk. Ook wat dat betreft is dit album me niet bijster goed bevallen. Het bestaat voornamelijk uit een geïmproviseerd saxofoonspel, behoorlijk aanwezige percussie en op de achtergrond nog wat instrumenten als bas en gitaar en andere (noise)geluiden. Er is dus ook weinig structuur te vinden. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn allemaal, integendeel, maar dit album doet me gewoon niet zoveel. Er zitten wat aardige stukken tussen (grappig genoeg vooral op de twee korte nummers), maar al met al weet het me niet zo te boeien, zeker geen 50 minuten lang. Ik vind het vooral veel gedoe en weinig wol, daardoor wordt het toch een beetje saai. Verder irriteert het me ook niet echt (al zijn er momenten waarop de saxofoon íets te lang doorgilt), maar het laat me allesbehalve 'op het puntje van mijn stoel zitten'. Dan duurt zo’n plaat toch wel erg lang. Derhalve geef ik hier ook geen voldoende voor, al is het echt niet zo dat het een vreselijke plaat is, een lage onvoldoende is het dan ook niet. Live was het misschien zelfs wel indrukwekkend geweest, op deze manier komt het niet helemaal goed over in elk geval.
2,5*
0
geplaatst: 20 december 2013, 12:34 uur
Patton dan op de vocalen dan hier, of Eye? Ik zou sowieso Guts of a Virgin proberen, 24 minuten en heel strak. John Zorn - Naked City is dan weer een betere mix tussen muzikaal en grindcore tracks Dit Talisman ken ik zelf dan weer niet.
0
geplaatst: 20 december 2013, 13:38 uur
Als je hard en jazz wil zou ik je eerder Borbetomagus aanraden. Is nog een flink stukje extremer. Inderdaad ook die Naked City die hierboven vermeld staat bevat vele (weliswaar korte) jazzcore fragmenten die goed de pan uit swingen. Van Painkiller zou ik je eerder deze aanraden. Heerlijk krijsende blaasgeluiden en de binding tussen de muzikanten is er echt heel goed, beste wat ik gehoord heb deze band. Original Silence kan je ook eens uitproberen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.