Duke Ellington - At Newport 1956 Complete (1999)

Op mijn vaders werk kwam je een enorme waaier aan mensen tegen: neuzelige eindredacteuren, een eigengereide klusjesman en ... een musicerende reclameverantwoordelijke ...

Als groot liefhebber van jazz trompetterde hij een eind weg (voornamelijk achter het gordijn) in een café combo. Toen mijn vader hem vroeg wat hij nu vond van de verrichtingen van Duke Ellington, antwoordde hij: "Duke Ellington is in staat mijne postiche (= haarstukje) van mijn hoofd te spelen"

Nu begrijp ik eindelijk wat hij bedoelde ... ik geloof dat het een tijdje geleden (van bij Los Lobos of De Nieuwe Snaar) is dat ik zo'n vrolijk musicerende bende mocht horen ... de drumpatronen swingen als behoedzaam walsende nijlpaarden: het klinkt vol jolijt, maar hier zit naar mijn gevoel uren van muzikaal fijnstemmen in

Het klinkt allemaal zo verdraaid solide, een goed geoliede swingerij ... Ik geloof dat ik dit lange tijd ga leuk vinden.

Een 4* - om te beginnen

Oke, ik weet nu dus dat Duke Ellington niks voor mij is.

Heerlijk Jazz alum, om bij weg te zweven. 4

Stevie Wonder noemde ooit een nummer Sir Duke en dat is Duke Ellington ook, een echte Sir. Topbeleving, dit live-jazzalbum. Ellington is mijn inziens een virtuoos.

4,5 ster!!

Iedereen die deze plaat kent zou toch ook in principe deze moeten kennen? Allebei dezelfde platen alleen is deze de heruitgave, dus hoe komt het dan die maar 1 stem heeft en deze 16? Volgens mij gaat me die andere een stuk meer bevallen.

Geweldig concert, en wat een band met een aantal topjongens uit de jazz.

Black and Tan Fantasy

Waarom staat dat nummer toch niet op de originele LP? Dan was dit zowaar als ik hier sta zo ongeveer mijn #1 aller tijden geweest - . Dat nummer is fan-tas-tisch!

Dit wordt alvast weer iets om naar uit te kijken, het origineel kreeg de volle 5* van me en welverdiend. Wel blijft deze plaat geliefder bij het publiek, ergens lijken mij al die Intro's e.d. gewoon niet interessant, zelfs niet voor het geheelheidsprincipe. Of staat er mij nog een mooie verrassing op te wachten? Skin Deep Prach-tig

2 jaar geleden ongeveer, schat ik zo, kon ik hier duidelijk niks mee. Ik had er twee sterren voor gegeven. Laatst kwam ik dit weer tegen, en besloot het nog eens te proberen. Om het wat makkelijker te maken, besloot ik eerst de originele plaat te beluisteren, die een dag later n een studio is opgenomen, omdat de geluidskwaliteit van het concert te slecht was. Die plaat bestond namelijk maar uit 5 nummers. En dat hielp inderdaad. Ik heb dat album nog best vaak geluisterd, en uiteindelijk op een 3,5* uitgekomen. Daarom heb ik deze ook maar eens beluisterd.

Eind jaren 90 hadden ze blijkbaar genoeg techniek om het concert behoorlijk op te poetsen. Respect daarvoor ten eerste! Verder is dit album een hele punt bij mij gestegen! Nog steeds doen lang niet alle nummers me wat, maar sommige nummers vind ik wel degelijk prima.

Het album staat vol met, volgens mij dan, klassiekers. Het is ook leuk om te horen hoe het publiek bij sommige nummers helemaal uit hun dak gaat. Wat betreft de nummers, de rustige nummers weet ik vaak niet helemaal te waarderen, en gaan van saai tot vervelend. De wat meer up-tempo en swingende nummers daarentegen vind ik soms zelfs erg goed! Ook erg tof: die drumsolo's in Skin Deep.

Ik blijf dus een beetje een haat-liefdeverhouding met Sir Duke houden. Het leuke aan dit album is dat je ook echt een livegevoel hebt. Net alsof je daadwerkelijk op het festival bent, tussen de dansende mensen. Dat voegt natuurlijk ook een hoop toe.

Verder zou ik uiteindelijk sneller naar de kortere originele plaat grijpen, vanwege de lengte. Zelfs als ik een cd tegelijk afspeel vind ik een ruim uur toch nog wat te lang. En wie weet, misschien weet deze muziek nog verder te groeien. Maar voor nu verdient ie toch mooi een voldoende: drie sterren.

Dit is totaal andere jazz dan Miles Davis. Miles Davis experimenteerde meer, maar Duke Ellington swingt meer. Een album dat me keer op keer toch wel bijblijft. Je staat echt precies op het festivalterrein. En deze versie vind ik beter omdat met de intro's ik het helemaal mee beleef. 4,5 *

Waarom dan de vergelijking maken?

Wat ik ervan begrepen heb is dat de release uit 1956 helemaal niet de live registratie is van het beroemde concert. Toen de platenmaatschappij erachter kwam wat er in Newport was gebeurd hebben ze The Duke cum suis de maandag erop naar de studio geroepen en is het hele optreden nog eens nagespeeld, waar wat applaus doorheen gemixt is en vervolgens op LP is uitgebracht. Pas nadat er een verloren gegaan gewaande opname van de live uitvoering teruggevonden werd is er na heel veel remastering deze uitgave van '99 gekomen, waarop voor het eerst het concert zelf te horen is.
Misshien dat om die reden deze uitgave bij velen de voorkeur heeft.

Heerlijk zo'n complete weergave. Vooral Riot Prevention mag er wezen.