Bruce Dickinson - Alive in Studio A (1995)

Hmm, nog geen bericht bij deze live platen. Ik vind het eigenlijk niet zo leuk om de solo platen van bruce met Maiden te vergelijken, maar feit is wel dat deze live registratie beter is dan de live platen die maiden uitbracht rond die tijd. Bruce klinkt zoals die hoort te klinken, lekker uitbundig, de band speeld erg lekker mee, kortom een heerlijke live plaat. Ook de nummers van het matige Tattoed Millionair koemn een stuk beter tot hun recht op deze plaat.

Tja. Is dan ook een feit (voor mij althans) dat Dickinson zijn studio platen veel interessanter en gevarieerder zijn dan wat Maiden er de laatste vijftien jaar van bakt.

Deze live cd is al zeker niet te missen omdat je hem op het moment in een geremasterde, 3-disc versie kan kopen (waarvan de derde disc het eveneens prima Scream For Me Brazil is), en dat voor een klein prijsje. (ik heb er een 14 euro voor betaald dit weekend). Je hebt Tears Of The Dragon dan wel in drie verschillende versies, maar dat is nog niet zo'n ramp bij een dergelijke klasse song.

Dat was inderdaad weer een mooie reden om een stapel casette bandjes te vervangen. (Met het schaamrood op zijn kaken geeft eddie toe deze alleen tot voor kort alleen op casette te hebben gehad.)

Aangezien dit een dubbelalbum is, zullen jullie niet opkijken als ik een vergelijking maak tussen deze twee cd's. Alive in Studio A heb ik tot nu toe het meest geluisterd, maar deze vind ik iets minder. Misschien ken ik het verhaal erachter niet zo goed, maar ik heb niet echt het livegevoel, dat tuurlijk wel een beetje erbij hoort. Maar Alive at the Marquee compenseert dit ruimschoots met de praatjes en het publiek dat in het begin "we want Bruce" scandeert. Maar ook een pluspunt is dat de zang op beide platen even goed klinkt, wat het talent van Bruce wel weer even benadrukt. Dus hierdoor kan ik de plaat wel 4* geven.

Wat opzich ook logisch is want het is in een Radio studio opgenomen, er was geen of nauwelijks publiek bij.

Ok, dank je wel, dat verklaart al een hoop. Ik had tuurlijk kunnen weten dat onze Maiden-expert dit wel zou weten

ha ha Eddie, voor al uw maiden gerelateerde vraagstukken

tja, dit vind ik echt dus helemaal niks.... moet sowieso weinig hebben van het eerdere werk van bruce (solo dan). en dan ook nog alles 2x hetzelfde!! nee geef mij dan maar scream for me brazil! 2.5*

Schitterende live-cd in mijn ogen. Jammer genoeg twee maal bijna volledig hetzelfde.
Op dat moment had hij slechts twee solo albums dus het is wel te begrijpen, maar misschien had hij het toch beter bij één cd gehouden.

Schitterende zangprestaties wel (zoals bijna altijd van Bruce uiteraard).

Deze staat al heel lang op mijn verlanglijstje. Ik had 'm wel ooit op tape (schaamrood idd Eddie ) en wat ik me ervan herinner is dat het toch weer top is, maar je verwacht ook niet anders van een klassebak als Bruce.

Blijkbaar was dit ook het eerste wapenfeit van de line-up die later Skunkworks zou gaan vormen. Die laatste zijn helaas ter ziele gegaan, maar het blijft een erg fijn plaatje. Niet makkelijk te vinden weliswaar...

Deze heb ik ooit eens gekocht voor de heb. Verder nauwelijks gedraaid. Ik heb deze altijd een beetje links laten liggen omdat ik niet al niet zo kapot was van Tattoed Millionaire en ook niet zo van Balls To Picasso. Die laatste staat hier centraal. Dickinson conformeerde zich aan de gangbaarheden van de 90s als het om een beetje rocken gaat. Sober en doelmatig. Enkel de beltende Dickinson zelf herinnert aan datgene waar hij bekend mee is geworden. Balls To Picasso is wel een plaat die ik wat aan het herontdekken ben. Zoals wel meer spul uit die vreemde jaren 90.

Enerzijds hebben we Alive in Studio A. Een twee meter dingetje dat best aardig is.
Het echte werk bevindt zich op het Alive At The Marquee gedeelte. Dat dampt en spettert aan alle kanten. Door te openen met het zich langaam ontvouwende Cyclops gaan alle registers al meteen open. Maar dat was op plaat al een goede track. Van die schreeuwdingen als Shoot All The Clowns en Laughing in The Hiding Bush moest ik op plaat niet veel hebben maar die komen hier juist ontzettend tot leven. Ze dwingen om te springen en te stuiteren. Wat dat betreft stond er een heerlijk opzwepende band achter de frontman.

Born In 58, Son Of A Gun en Tattoed Millionaire zijn de leukste stukken van het matige debuut. Hier in muzikaal opzicht een beetje gejaagd gebracht maar Dickinson propt er gelukkig nog de nodige soul in.
Al met al een leuke hernieuwde kennismaking dus. De man heeft toch een gevarieerd solo-aanbod waar waarschijnlijk nooit meer uit geput gaat worden. Gelukkig hebben we dan dit nog.