Bee Gees - Mr. Natural (1974)

Dit is het minst bekende Bee Gees album

Nee, ik vind dit album echt tegenvallen. Het titelstuk is o.k.
Die andere single 'Throw a penny' en het mooie 'Voices' ook.
Een jaar later zouden de Bee Gees met Arif Mardin het prachtige album 'Main course' maken en dat is weer helemaal top!
Eind jaren 60 of begin jaren 70 heeft een andere band ook 'Give a hand, take a hand' opgenomen. Ik ben erg benieuwd naar die versie.

[Eind jaren 60 of begin jaren 70 heeft een andere band ook 'Give a hand, take a hand' opgenomen. Ik ben erg benieuwd naar die versie.[/quote]

Volgens mij The Staple Singers.

Die eer deelt het met de voorganger Life in a tin can, en dat vind ik een van de minste Bee Gees-album. Maar ik draaide dit album gisteravond weer eens en sta er toch van te kijken dat dit zo'n gigantische flop was.
Dit is het overgangsalbum waarop de Bee Gees zichzelf opnieuw uitvonden. Het titelnummer is een perfecte midtempo popsingle, zoals de Bee Gees in de jaren daarop nog veelvuldig zouden maken. Maar dit album bevat geen enkel slecht nummer en is bovendien zeer gevarieerd.
Een aantal sterke ballads, waarvan ik de bossanova-achtige opener Charade heel mooi vind, en verder hoogtepunten als Dogs, dat qua opbouw licht symfonische trekjes heeft en mij doet denken aan Elton John ten tijde van Madman across the water. En met de stevige en uitstekende funktracks Heavy breathing en Down the road gaven ze al een doorkijkje naar het geluid dat ze hierna zouden omarmen.

Dit album is een breekpunt met de barokke pop die ze hiervoor maakten, maar hun fijne neus voor goede, hitgevoelige composities zijn ze hier niet bepaald kwijtgeraakt. Robin en Barry zingen veel meer 'soulful' en het geluid (hun eerste productie met Arif Mardin) neigt een beetje naar de Philly sound die toen erg populair was. Een heerlijke jaren zeventig-productie maakt het helemaal af. Ik vind dit echt een ondergewaardeerd meesterwerk.

Erg gesuikerd album, maar wel prima te genieten in de juiste sfeer

Een van de platen die ik nog regelmatig draai.
Inderdaad een prachtige ‘overgangsplaat’
Heel veel variatie in de 11 songs, waarbij ik zelf Charade,Throw a penny, Dogs en Voices het sterkst vind. Prachtig gearrangeerd en een prima verdeling van de vocalen.

De klarinet op "Charade" is toch wel een prachtige aanvulling!